Oppepper
 
 
 
 
In Hebreeën 11:5 staat beschreven dat God Henoch opnam en dat hij niet stierf.
Toen de kinderen van de zondagsschool vroegen wat dat betekende gaf de pastoor een roerend antwoord.
"Kinderen, God hield heel veel van Henoch en Henoch hield heel veel van God.
O, wat hadden ze elkaar veel te vertellen.
Op zekere dag waren God en Henoch weer samen aan het wandelen en ze waren zo diep verwikkeld in hun conversatie dat ze er geen erg in hadden hoe ver ze van Henochs huis gekomen waren.
'Wij zijn te ver van je huis om nog terug te gaan Henoch', sprak God.
'Je kunt maar beter bij Mij intrekken.'
En dat deed Henoch dus."
 
 
Gods liefde is volmaakt
 

Het beschrijven van Gods liefde is geen gemakkelijke opgave.
Menselijke woorden schieten daarbij   tekort.
"Overweldigend, verbazingwekkend."
"Ongelooflijk" misschien, maar dat klopt ook niet omdat wij Zijn liefde juist ervaren door er in te geloven. 
God houdt niet van ons om wat we zijn en ook niet omdat we het allemaal zo goed hebben gedaan.
Hij houdt niet eens van ons omdat wij van Hem houden.
Hij houdt van ons omdat Hij van ons houdt.
at is de enige reden.
Hij heeft ons gemaakt.
Hij kent ons door en door, weet alles van ons en toch houdt Hij nog steeds van ons.
Als wij de diepgang van Gods liefde beter zouden begrijpen en dat Hij ons onvoorwaardelijk liefheeft, zonder begrenzingen en voor altijd, zou dat heel wat van onze problemen oplossen.
Om te beginnen zou het ons verlossen van onze angsten en bezorgdheid.
Gevoelens van minderwaardigheid zouden verdwijnen als sneeuw voor de zon en de spijt over gemiste kansen en de daaruit voortvloeiende gevolgen zouden ons niet langer kunnen terroriseren.
Als we ons veilig wanen in de geborgenheid van Zijn eeuwige armen weten we dat echt alles uiteindelijk op zijn pootjes terecht zal komen.
Dan twijfelen we er niet aan dat bij God zelfs de kleinste details van ons leven bekend zijn en dat Zijn plannen niet kunnen falen. 
Het zal God soms droevig stemmen als Hij ziet dat de mens Zijn liefde zo snel in twijfel trekt en niet durft te geloven dat Hij ons niet zal laten vallen.
God wil de lasten voor ons dragen, Hij wil ons kracht geven en Hij wil het wonder verrichten.
Maar daar heeft Hij ons hart voor nodig.
Waarom zouden wij rondlopen als hongerige bedelaars in gescheurde kleren als wij mogen aanschuiven aan de tafel van de Koning der Koningen?
 
 
copyright 2010 Actiefonline
Alle rechten voorbehouden
 
Lees meer...   (1 reactie)
 
De schrijver Mark Twain zei eens: "Ik ben nu een oude man en heb in mijn leven heel wat ellende gekend. Het meeste daarvan is nooit gebeurd!"
Angst is een slechte raadgever en daar gaat de Oppepper deze week over.
 
 
         Oppepper
 
 

Een man werd eens wakker met pijn in zijn knie.
De schrik sloeg hem om het hart.
Artritis.
Dat kon niet anders.
Snel zocht hij op Google alles op wat met artritis te maken had.
Daar werd hij niet vrolijk van, want opeens begreep hij dat zijn hele lichaam erdoor was aangetast.
Misschien was hij zelfs wel in de beginnende fase van lepra.
Toen viel zijn oog op leukemie.
Toen hij dat terloops ook doorlas, begreep hij opeens waar die bloeduitstorting op zijn rechterbil vandaan kwam.
Hij had dus ook leukemie.
En die pijn in zijn maag die hij zondagavond voelde?
Dat kon hij ook maar even beter nakijken.
Een maagzweer...
Daar had je het al.
Diep terneergeslagen meldde hij zich bij het ziekenhuis.
Nadat de dokter hem had onderzocht schreef hij zwijgend een recept uit en stuurde hem naar de apotheek.
Maar bij de apotheek schudden ze het hoofd.
"Dit verkopen we niet," zei de apotheker verbaasd.
De man griste het recept uit de handen van de apotheker en las: "Ga lekker sporten, eet gezond, wees dankbaar en stop met het lezen van dingen die je niet behoort te lezen omdat je daar niets van afweet!"


Jezus is met ons

Eerbiedig ontzag voor de HERE geeft leven; want wie daarvan vol is, kan voldaan en rustig leven; hij hoeft nergens bang voor te zijn.
Wat een prachtige belofte.
Daarom is het absoluut noodzakelijk dat wij ons geloof voeden en onze angsten uithongeren.
Helaas komt het nog al eens voor dat we juist ons geloof uithongeren en ons te goed doen aan onze angsten, door ze telkens weer te overdenken en er mee bezig te zijn. Zoals eerbiedig ontzag voor de Heer leven geeft, leidt een overdreven ontzag voor je angsten naar het duister. 
Omdat wij de geestelijke realiteit met onze normale ogen nauwelijks kunnen zien vergeten we nogal eens dat wij met een geestelijke strijd te maken hebben en dat wij ons agressief moeten verzetten tegen alles wat ons geloof probeert te ondermijnen.
Jezus zei dat Satan, onze aartsvijand, niet anders kan dan liegen en misleiden.
Hij noemde hem de vader van alle leugen.
Angst is misschien wel het grootste wapen waarmee Satan ons probeert te bombarderen.
Maar Jezus staat naast ons en geeft ons de verzekering van Zijn aanwezigheid, Zijn kracht en Zijn beloften.
Satans leugens en de angsten waarmee hij iedereen bestookt hoeven niet geanaliseerd en bestudeerd te worden.
God geeft Zijn kinderen geen angst.
Angst moet bestreden en uitgeroeid worden.
"Verzet U tegen de duivel en hij zal van U wegvluchten." (Jakobus 4:7)
Weersta je angst en onzekerheid met het Woord van God.
Herken de bron waar het vandaan komt en geef het geen enkele plaats in je hart. Zelfs de vuilnisbak is er te goed voor.
Maar de strijd is er niet minder om.
Roep dus uit naar God.
Trek je met Hem terug in je binnenkamer en toon je angsten aan Hem.
Hij geeft je de kracht om er mee af te rekenen.
Geloof in God brengt rust en vertrouwen.
Net zoals je het duister in een donkere kamer niet naar buiten kunt slaan met een knuppel kun je ook je angsten niet zomaar verdrijven in je eigen kracht.
Maar als je het licht aandoet is het duister verdwenen.
God is het licht in je leven.
Zet je geloofsknop aan.
Laat Hem binnen, dan hebben je angsten geen enkele kans om je verder nog dwars te zitten.

 
copyright 2010 Actiefonline
Alle rechten voorbehouden


Lees meer...
 
Jezus zei dat zelfs het kleinste vogeltje een plaatsje heeft in het hart van God.
Zal Hij ons dan vergeten?
Daar gaat de Oppepper deze week over.
 
 
         Oppepper
 
 
 
 
Het verhaal staat in 1 Koningen 17:9-16.
Israël wordt geteisterd door een grote droogte en God stuurt Zijn profeet Elia naar een arme weduwe om daar onderdak te vinden.
De HERE zei tegen Elia: "Ga naar het dorp Sarfath, daar woont een weduwe die u zal verzorgen.
Ik heb haar daarvoor opdracht gegeven."
Dus ging Elia naar Sarfath en toen hij bij de poorten van de stad kwam, zag hij de weduwe.
Hij vroeg haar een beker water. Terwijl zij wegliep om het te halen, riep hij haar achterna: "Neem ook wat brood mee, als u wilt."
Maar zij zei: "Ik zweer bij de HERE, uw God, dat ik geen kruimeltje brood in huis heb. Alles wat ik nog heb, is een handvol meel en een klein bodempje olie.
Ik heb net wat hout gesprokkeld om voor de laatste keer een maaltijd te kunnen maken.
Daarna zullen mijn zoon en ik sterven van de honger."
Maar Elia stelde haar gerust en zei: "Wees maar niet bang. Maak die laatste maaltijd van u maar klaar, maar bak eerst wat brood voor mij. Daarna kunt u voor u en uw zoon wat klaarmaken. De HERE zegt namelijk dat er altijd voldoende meel in de pot en olie in uw kruik zal zijn tot het moment dat de HERE weer regen laat vallen."

Droogte?
Dat hebben we hier toch niet?
Over het weer kun je in Nederland lekker klagen, maar een droogte?
Dat komt toch haast niet voor.
Of misschien toch wel.
Eigenlijk wordt dit land wel geteisterd door droogte.
Er bestaan  allerlei soorten droogte.
Zo is er een droogte door een gebrek aan liefde.
Of een droogte aan geloof!
En nu komt de droogte van een economische crisis daar nog eens bovenop.
Nee, er is hier wel een droogte.
Ook hier is van alles mis.
Maar ook nu, net als in de bijbel, staat de Heer stevig naast Zijn kinderen.
Overal in Zijn woord staan verhalen over Zijn bescherming, Zijn steun en Zijn aanwezigheid.
Zal Hij Zijn kinderen vandaag dan laten vallen?
Maar net als in het verhaal van de weduwe vraagt Hij ons om standvastig te zijn.
Om Hem te vertrouwen in plaats van de paniekerige stemmen van de wereld.
Hij vraagt ons om Hem telkens weer voorop te stellen.
Elke opoffering voor Hem, elke daad van onzelfzuchtigheid, alles wordt door Hem gezien.
Zelfs al geven we ons laatste brood weg om een ander te helpen, dan zal God ons niet laten zitten.
Als je overweldigd dreigt te worden door de problemen om je heen, je persoonlijke strijd of de situatie in de wereld, trek je dan terug in Gods Woord.
Hou je vast aan Zijn eeuwige beloften en lees over al die mensen die in hun nood naar Hem uitschreeuwden.
Ze vonden allemaal hulp.
Ze kregen de antwoorden die ze zo wanhopig zochten en ze kwamen als overwinnaars uit de strijd tevoorschijn.
Hoe ze dat deden?
Ze hielden vast aan God.
Ze deden hun overtuiging geen geweld aan en geloofden dat God hen zou bijstaan door dik en dun.
Wat zou er gebeurd zijn als de weduwe waar Elia naar toe was gestuurd had gezegd: "Een brood? Ben je gek? Zoek het zelf maar uit. Je bent toch een profeet? Laat God dus maar voor je zorgen. Eerst mijn eigen schaapjes op het droge en dan zien we wel verder."
Dat is de weg van de wereld.
De weg van het eigenbelang.
Maar God wil ons juist leren wandelen op de wegen van het wonder.
Juist dan zien we Gods kracht en ervaren we Zijn aanwezigheid.
Dan wordt het leven een geweldig avontuur waar je samen met Jezus van kunt genieten, zelfs in tijden van tegenslag en droogte.
Hij zal voorzien.
Hij doet het wonder, want hij is de Goede Herder die zelfs voor het kleinste en domste schaapje gestorven is.
 
 
 
copyright 2010 Actiefonline
Alle rechten voorbehouden

Lees meer...
 
Spreken is zilver maar zwijgen is goud.
Daar zit wel wat in.
Daar gaat de Oppepper van deze week over.
 
 
         Oppepper
 
 

Ik zat naast een collega in de auto.
Het was zo'n dag geweest die je maar liever zo snel mogelijk vergeet.
Ik staarde somber voor me uit.
Mijn collega vroeg wat er aan de hand was.
Toen kwamen al mijn frustraties naar buiten en stortte ik die over hem uit.
Dat zou zeker verlichting brengen.
Maar dat gebeurde niet.
Hij schudde zijn hoofd en gaf me wat raad, maar zijn woorden waren duidelijk niet geinspireerd door de liefde en wijsheid van Gods Geest en ik zakte leeg en vermoeid weg in mijn zitting.
Wat was het toch moeilijk.
Had alles eigenlijk nog wel zin?
Toen kwamen we  bij mijn bestemming en stapte ik uit.
Daar hoorde ik God heel stilletjes tegen mij fluisteren: "Je zocht de raad van je vriend? Vertrouw je Mij dan niet meer?
Kun je het niet aan Mij overlaten?"
Opeens zag ik wat God bedoelde; zou Hij me ooit laten vallen?
Ik mocht Hem vertrouwen.
Hij had beloofd om altijd bij me te zijn.
Opeens werd de weg lichter en op hetzelfde moment brak er zelfs een klein straaltje zon door het grauwe wolkendek.
De weg was weer duidelijk.
"Vergeef me Heer," bad ik in stilte.
"Dank U dat U mij vasthoudt.
Helpt U mij om de oplossing nooit buiten U te zoeken!"

"Maar Hij antwoordde hem op geen enkel woord, zodat de stadhouder zich zeer verwonderde." (MattheŸs 27:14)
Jezus zei niets!
Hij bleef stil toen Hij werd beschuldigd en Hem van alles werd aangedaan.
Maar het was niet eerlijk Heer.
U had toch niets gedaan?
U kwam alleen maar om te helpen!
Worden we soms niet begrepen?
Staat je reputatie op het spel en schreeuwt alles in je het uit om in te grijpen, om je te verdedigen en er iets aan te doen?
Laat het over aan God.
Leg het bij Hem neer.
Laat Hem voor je zorgen en vertrouw je aan Hem toe!
Jezus gaf geen antwoord.
Sla niet terug.
Vergeld het die ander niet.
Zei Jezus niet dat je anderen juist moet behandelen op de manier waarop je zelf behandeld wilt worden?
Jezus gaf geen antwoord.
Maar de verleiding is soms zo sterk.
Hoe kan die persoon dat toch gedaan hebben?
En waarom?
Er moet iets gedaan worden.
Dat kan zo niet langer.
En dan geven we ons er aan over en stromen de klachten uit onze mond.
Ons hart wordt vermoeid, gefrustreerd en verduisterd door ons gemopper en onze klaagzang.
Maar Jezus gaf geen antwoord.
Laat Hem het antwoord zijn.
Houd vast aan je overtuiging.
Aan de wetenschap dat de liefde uiteindelijk alles zal overwinnen.
Laat Jezus je tegenstanders antwoorden.
Laat Hem door je heen spreken en volg Zijn weg, niet de jouwe.
Dat is de manier waarop we Hem groot maken.
Dat is de manier om Hem te eren en dat is ook de manier waarop de wereld Hem zal leren kennen.
Jouw woorden ontberen de wijsheid die nodig is om de wereld te veranderen. Rusteloosheid, angst, zorgen en frustratie...
Dat zijn de dingen die het leven zo zwaar maken en onze blik juist afhouden van de oplossingen en de antwoorden.
Hij heeft de kracht om ons de volmaakte vrede te geven.
Hij kan het. Wij niet.
Laat alles over aan Hem.
Toen Hij werd beschuldigd gaf Hij geen antwoord.
En vervolgens overwon Hij de dood.
 
 
 
 
copyright 2010 Actiefonline
Alle rechten voorbehouden
Lees meer...   (7 reacties)
 
Iemand zei eens dat de mens die vriendschap zaait, altijd overvloedig zal oogsten.
Daar zit heel wat waarheid in en daarom gaat deze Oppepper over naastenliefde.

 
 
         Oppepper
 
 
 
 
Een zendeling in China vertelde eens het volgende verhaal over een van zijn volgelingen. De man, een eenvoudige boer, was een van de weinige gelovigen in zijn dorp waar iedereen hem minachtte voor zijn geloof in die onbekende God.
Op zekere dag stond de man op een heuvel bij zijn rijstveld en zag hij tot zijn schrik dat de oceaan zich heel ongewoon gedroeg.
Het kon maar één ding betekenen: er was een Tsunami in aantocht.
Er moest direct iets gebeuren.
De meeste dorpelingen waren bezig in de vallei en hadden geen flauw benul van het gevaar dat hen te wachten stond.
Hoe kon hij iets voor ze doen?
Hoe kon hij ze naar de heuvel leiden waar ze veilig zouden zijn voor de aanstormende Tsunami?
Zonder te aarzelen zette hij zijn rijstveld en aangrenzende onderkomen in brand en begon wanhopig aan de alarmbel te trekken.
De dorpelingen zagen het vuur en stroomden direct naar de heuvel om de brand te blussen.
Toen ze op de heuvel waren aangekomen bereikte de Tsunami de kust en werd alles in de vallei met de grond gelijk gemaakt.
De dorpelingen realiseerden zich wat de boer voor hen gedaan had.
De boer werd een held en werd niet langer geminacht, maar wat nog belangrijker was: de deur naar het geloof in de God van de liefde werd wagenwijd geopend en velen keerden zich tot Jezus.

Bijna iedereen zoekt naar genegenheid; naar warmte en geluk.
Overal kom je mensen tegen op zoek naar een straaltje hoop in een donkere wereld. Waar is het licht?
Waar is er redding?
Zo vragen veel mensen zich af: "Zie je mij wel staan?
Raak me toch aan!
Houd me vast en help me om genezing te vinden.”
Van buiten zien de meeste mensen er goed georganiseerd uit.
Netjes gekleed, goed verzorgd en met een zelfverzekerde uitstraling die je al snel kan misleiden.
Maar van binnen is het een ander verhaal.
De strijd is soms heel groot en Jezus ziet alle tranen die iemand in het geheim, diep van binnen, vast heeft zitten.
“Waar kan ik echte vrede vinden?”
Als jij iemand kunt laten zien dat echte liefde wel degelijk bestaat, is er hoop dat het geloof dat God bestaat, gaat groeien.
De Bijbel stelt immers: “God is liefde.” (1 Johannes 4:8)
Daarom is het tonen van oprechte liefde onze eerste verantwoordelijkheid jegens deze wereld.
Kwam Jezus niet juist met dat doel?
Hij kwam om de wereld Gods liefde te tonen en Hij vraagt van ons om dat voorbeeld te volgen, tot in de kleinste details.
Vergis je niet, zelfs de kleinste dingen kunnen heel veel betekenen.
Een kleine attentie, een beetje vriendelijkheid, een glimlach in plaats van een boze blik… Alles heeft betekenis en alles heeft zijn uitwerking op een ander.
Mensen van wie je het totaal niet zou verwachten bloeien soms helemaal op en laten je binnen in hun geheime wereld, zodat jij daar als een goede tuinman samen met Jezus mag planten en zaaien.
 
 
 
copyright 2010 Actiefonline
Alle rechten voorbehouden

Lees meer...
 
        Oppepper
 
 
 
Stel je eens voor dat je op een ruig bergpad loopt.
Het sneeuwt, de afgrond is diep en de wind huilt door de naaldbomen.
Nee, dit is geen pad voor een beginneling.
Je kunt door de sneeuw nog nauwelijks een hand voor ogen zien en het lijkt er niet op dat het snel beter zal worden.
Veel markeringen zijn er niet en aan de kaart heb je door dit beestenweer ook niet veel.
Je moet op je gevoel verder.
Het zwaarste deel van de tocht ligt nog voor je en eigenlijk ben je
al behoorlijk moe.
Je voeten doen zeer, je handen zijn haast gevoelloos door de genadeloze koude en de wind slaat grote, natte sneeuwvlokken in je gezicht.
Maar je vecht door.
Je bent moedig en je wilt van geen ophouden weten.
Je wilt naar boven, naar de top.
Je hebt er alles voor over om het doel te bereiken.
En toch vraag je je soms af of het wel zal lukken.
Heb je de kracht wel om door te gaan?
En dan zie je in de verte, door de bomen, opeens wat licht.
Opgewonden stap je verder.
Het blijkt een berghut te zijn.
Een soort pleisterplaats voor bergbeklimmers.
Het ziet er warm en gezellig uit.
Er komt een grote rookpluim uit de schoorsteen en de geur van geroosterd vlees komt je tegemoet.
Een warme drank zou je goed doen.
Koffie of thee en misschien zelfs wat sterkers voor de inwendige mens.
Binnen wordt er gelachen.
Het klinkt vrolijk.
Eigenlijk lijkt die hut wel een eiland van warmte en vriendelijkheid temidden van die ijzige sneeuwstorm en de huilende wind.
Je gluurt door een van de raampjes naar binnen.
Er zit een aantal bergbeklimmers aan een grote tafel, met grote borden dampend eten voor hun neus.
Ze praten met elkaar over de tocht, en wisselen hun ervaringen uit.
Zou je hier misschien ook kunnen slapen?
Natuurlijk wel.
Dat kan altijd in zulke plaatsen.
En het zou fijn zijn om met de andere bergbeklimmers te praten.
Je zou nog wat van hun ervaringen kunnen opsteken en de rust zou je goed doen.
En toch ben je er niet zeker van.
Hier stoppen betekent heel wat tijdverlies en dat kun je niet gebruiken.
Je moet tenslotte naar de top.
Het liefst zo snel mogelijk.
Natuurlijk doet je lichaam zeer en is de kou tot op je botten doorgedrongen en
natuurlijk zou een goed maal je goed doen, want je hebt tenslotte alleen maar wat kleine hapjes uit je rugzak kunnen eten.
En natuurlijk kun je je weg nauwelijks zien door de sneeuw, maar toch...
Ophouden is voor slappelingen.
Moet je die lui daar binnen toch eens zien!
Ze zitten allemaal te lachen en maken plezier.
Die denken echt niet aan de top en aan het doel!
Dat kun je zo wel zien.
Die zitten liever gezellig bij het vuur met een warme kom soep.
Weten die eigenlijk wel wat het is om je ergens helemaal voor in te zetten?
Nee, jij kunt maar beter doorploegen!
Er is nog wel een stemmetje diep van binnen dat probeert om een waarschuwingsboodschap uit te sturen: “Maar je bentmoe en uitgeput. Je kunt in dit weer makkelijk verdwalen en in een afgrond vallen. Je zou je benen wel kunnen breken!”
Maar je luistert er niet naar.
Je kijkt nog een laatste keer naar binnen en draait je dan resoluut om en verdwijnt in het duister van de storm.
En dat was de laatste keer dat iemand je zag en van je hoorde...
 
Je kunt je nauwelijks voorstellen dat iemand dat zou doen.
Wat een stommeling.
Onverantwoordelijk gewoon.
Toch doen wij dit allemaal weleens op het geestelijke vlak wanneer we oog in oog komen te staan met een grote uitdaging en Jezus ons verlangend vraagt om bij Hem te komen rusten zodat wij kunnen aansterken alvorens we het gevecht voortzetten.
Het leven is niet altijd gemakkelijk.
Maar Jezus voorziet in alles voor de soms zo zware tocht.
Hij geeft ons Zijn Woord en de mogelijkheid om met Hem over alles te praten.
Zijn Geest staat klaar om ons te begeleiden en er zijn vele medereizigers om ervaringen mee uit te wisselen.
Maar er zijn zo van die dagen dat we liever op eigen kracht doorvechten en de tijd en de rust niet willen nemen om de berghut binnen te gaan.
We kunnen het tenslotte zelf wel aan.
We moeten verder.
Wij hebben nu even geen tijd voor de pleisterplaats.
En zo lopen we er voorbij.
Jezus ziet het liever heel anders.
Hij wil dat we geestelijk even tot rust komen en een goede maaltijd eten.
Hij wil dat we van onze medereizigers leren en dat we de nacht doorbrengen in de berghut die Hij voor dit doel heeft gebouwd.
Waarom stoppen we er dan niet altijd?
Waarom slaan we ons zo vaak alleen een weg door onze problemen heen?
Is het onze trots?
Willen we liever niet toegeven dat wij eigenlijk niet zo sterk zijn als we onze medereizigers voorhouden?
Maar de realiteit is dat we er in ons eentje maar zwak voorstaan.
Alleen is de weg vaak zwaar en duister.
De bergen die we beklimmen zijn steil en dat zullen ze altijd blijven.
Daar kan ook Jezus niets aan doen.
Ook de storm zal regelmatig de kop opsteken en er zullen altijd dagen zijn waarop we niet zeker weten of we de top wel zullen halen.
Maar daarom heeft Jezus de berghut gebouwd.
Als we de tijd nemen om in Hem te rusten wordt het een geweldige tocht.
 
 
Woorden van Jezus:
Luister naar Mijn stem in je hart als Ik je de berghut aanwijs en ga er naar binnen. Verwarm je daar aan Mijn vuur, drink een grote kop van Mijn troost en doe je tegoed aan Mijn Woord.
Maak plezier met je medereizigers en leer van elkaar.
Klim in dat grote, warme ledikant dat Ik voor je heb klaarstaan zodat je weer op kracht komt.
Dan ben je weer klaar om je tocht voort te zetten en zul je de top uiteindelijk ook bereiken.
De top met haar overweldigende uitzicht, haar kristalheldere bergbeekjes en zuivere lucht.
Dan kun je anderen vertellen hoe ze daar ook kunnen komen.
Rust in de berghut.
 
 
copyright 2010 Actiefonline
Alle rechten voorbehouden
Lees meer...   (1 reactie)
 

Het oude jaar is nu verdwenen
Voor mij ligt een onbeschreven boek
En op de drempel van het nieuwe jaar
Kom ik voor U met slechts één verzoek.
 
Heer, help mij Uw stem te horen,
en te buigen voor Uw macht.
Laat niets onze liefde toch verstoren,
O houd bij mij de wacht.
 
Dat slechts wil ik aan U vragen,
Het is mijn wens voor ‘t komend jaar
Dat U mij ook dit jaar weer wilt dragen
dat ik samen met U vaar.
 
 
Oppepper
 
 
 

De bekende schrijver George Bernard Shaw schreef de volgende woorden eens aan een vriend: “Waar het om gaat in het leven?
Dat je leeft voor een doel.
Voor een ideaal.
Voor een droom.
Voor iets wat voor jou van groot belang is en waardevol.
Waar je voor brandt en leeft en offert.
Iets waar je alles aan wilt geven tot je bent opgebrand.
Dan ben je een positieve kracht in de wereld en zet je dingen in beweging, en niet langer een klagende kluit modder die moppert en huilt omdat de wereld zich niet schijnt te bekommeren om jouw geluk.”
Geen gek begin voor het nieuwe jaar.

 
 
Woorden van Jezus

Ik stond samen met jou aan het einde van het oude jaar.
Ik hield je hand vast terwijl wij samen terugkeken op het pad dat achter ons lag.
Het pad en het landschap dat wij samen hadden doorkruist.
Wij keken naar de heuvels en de dalen, en naar de groene, grazige weiden waar je gespeeld en gerust had en Ik herinnerde je aan die afgrond, waar je onzeker en angstig langs gelopen was.
En steeds was Ik bij je.
En nu ben je door de poort het nieuwe jaar binnen gestapt.
En weer sta Ik naast je.
Weer reik Ik je Mijn hand.
Samen met jou wil Ik verder reizen.
Er liggen nieuwe, groene weiden op ons te wachten en in de verte zie Ik reeds de toppen van een machtig gebergte.
Ga Ik met je mee?
Kun je op Mij rekenen?
De hemel en de aarde zullen vergaan, maar Mijn woorden en Mijn beloften aan jou zijn niet stuk te krijgen.
Voor jou kwam Ik op aarde en nooit laat Ik Mijn kinderen vallen.
In het verleden niet, dit komende jaar niet en ook niet in de eeuwigheid die voor ons ligt.
Er is zoveel wat Ik je weer wil geven en wil laten zien.
Laten we dus beginnen aan de nieuwe reis die voor ons ligt.
Het wordt weer een geweldige tocht.
 
Elke dag met Jezus is beter dan de dag ervoor;
elke dag groeit mijn liefde voor Hem door.
 
 
 
 
copyright 2010 Actiefonline
Alle rechten voorbehouden
Lees meer...   (3 reacties)

Heeft de Heer je ooit laten vallen?
Daar zit je dan.
De fles is half leeg in plaats van half vol.
Sombere gedachten proberen je hoofd te vullen en hoe het verder moet weet je niet precies.
Het komt voor in ieder leven.
En daar gaat de Oppepper deze week over.
 
 
          Oppepper
 
 
 
 
In een warm en klein gezinnetje was moeder plotseling komen te overlijden en vader en zijn driejarige dochtertje bleven ontzet en ontdaan achter.
Het leek wel alsof het licht in hun leven was uitgegaan.
De avond na de begrafenis stopte de bedroefde vader zijn dochtertje in bed en probeerde hij onhandig om de knoopjes van haar nachtjaponnetje dicht te doen.
 Terwijl hij daar mee bezig was sloegen opeens alle stoppen van de elektriciteit door.
Het was aardedonker in huis.
“Ik ga even naar de kelder om te zien of ik het licht weer aan kan krijgen, schatje,” sprak hij zachtjes tot zijn kind.
“Blijf hier maar stilletjes liggen want ik ben zo weer terug!”
Maar dat arme schaap was bang en onzeker na alles wat er gebeurd was en smeekte Pappa om haar mee te nemen naar de kelder.
De vader nam het kind voorzichtig in zijn armen en samen gingen ze door het donker op
onderzoek uit.
Het meisje klemde zich stevig vast aan haar vader en zei opeens: “Het is zo verschrikkelijk donker Pappa, maar ik ben niet bang, want jij bent bij mij!”
Tranen schoten in de ogen van de vader toen hij dat hoorde.
Toen zei hij zacht: “Ja, lieverd.
Het is echt heel erg donker, maar ik ben ook niet bang, want mijn Vader draagt me ook!”
God heeft gezegd: "Ik zal altijd voor u zorgen; Ik zal u nooit in de steek laten." (Hebreeën 13:5)
 

Ben je de woorden van Jezus misschien vergeten die steeds weer tot je zegt: “Kom toch tot Mij?”
Herinner jij je de dag dan niet meer dat Hij de ketenen in je leven verbrak en je nieuw leven gaf en een nieuwe toekomst?
Die dag dat de zon in je leven eindelijk doorbrak en het duister op de vlucht sloeg?
Kijk eens terug en lees weer eens in de boeken van je eigen ervaring.
Wat is er allemaal met je gebeurd?
Heeft de Heer je ooit laten vallen?
Is de hulp niet altijd gekomen?
Liet Hij je vallen op de duisterste momenten toen je zelf niet verder meer kon?
Of was er toch altijd een onverwachte nieuwe doorgang die dwars door het duister van de tunnel terugleidde naar het licht en die je samen met Hem kon doorlopen?
Laat de lamp van het verleden eens schijnen op de strijd van het heden.
Het helpt je om God weer te vertrouwen en de twijfel en onzekerheid te lijf te gaan.
De natuurlijke mens richt zich al snel op alles wat er verkeerd lijkt te gaan.
Die kijkt niet naar alles wat God al gedaan heeft en naar wat Hij ook nog gaat doen. Deze mens denkt dat hij zijn gezonde verstand gebruikt, maar dat is nauwelijks gezond te noemen.
Richt je liever in geloof tot God.
Koning David zei: Met verlangen keek ik uit naar de HEERE; Hij hoorde mijn roepen om hulp en trok mij omhoog uit de diepte van de zonde en uit de modder van de wereld.
Hij zette mij stevig op mijn voeten, op een rots.
Dank zij Hem kan ik weer goed lopen.
Hij leerde mij een nieuw lied, een lofzang voor onze God. (Psalm 40)
Natuurlijk is er strijd.
Natuurlijk zijn er problemen en gaan we soms door het duister, maar evengoed is er altijd hulp en is er altijd verlossing.
Wij hebben een herder naast ons staan die meer dan sterk genoeg is om ons uit elke benarde situatie te verlossen en elk probleem zelfs kan omsmelten tot een bouwsteen voor ons eeuwige geluk.
Gods kinderen uit het verleden zijn toch ook allemaal veilig aangekomen?
Zou onze situatie dan zo uitzichtloos zijn dat de God die de hemel en de aarde heeft gemaakt er ook geen gat meer in zou zien?
Nee, Zijn oren zijn niet doof voor ons geroep, Zijn ogen niet blind voor onze problemen en Zijn armen zijn niet te slap om ons vanuit de put op een stevige rots te plaatsen.
Het is dan ook heel wat beter om Hem te danken voor het leven dat Hij ons geeft en een nieuw lied uit ons hart te laten opwellen, dan mistroostig naar de halflege fles te staren en langzaam weg te zinken in onze problemen en ons ongeloof.
Hou van God.
Hou van het leven en richt je blik naar boven, naar dat hemelse licht dat nooit ophoudt te schijnen en hou je vast aan de Herder van je ziel die zei:
“Vergeet dit niet: Ik ben altijd bij u, tot het einde van de tijd." (Matthëus 28:20)

Geïnspireerd door een artikel van Charles Spurgeon (1834-1892).
 
 
copyright 2010 Actiefonline
Alle rechten voorbehouden

Lees meer...   (4 reacties)
 
Zowel angst als geloof zeilen regelmatig de haven van onze gedachten binnen, maar alleen geloof zou het anker mogen laten zakken, want alleen op God kun je bouwen. Zijn trouw staat buiten kijf en daar gaat de Oppepper deze week over.
 
 
         Oppepper
 
 

Een klein jochie in een afgelegen dorpje in de Afrikaanse jungle lag eens met grote koorts in de hut van zijn ouders.
Hij was heel erg ziek; eigenlijk meer dood dan levend.
Er was een dokter in het dorp, een oude missionaris, die al jaren in Afrika werkte en die deed wat hij kon om dat kereltje te helpen, maar wat hij echt nodig had was onmogelijk te krijgen.
Hij had ijs nodig en hoe kom je in het midden van tropisch Afrika aan ijs?
De moeder van de zieke jongen gaf het echter niet op.
“U zegt dat we ijs nodig hebben?
Laten we daar dan voor bidden.
U zegt zelf dat God onze gebeden verhoort!”
De missionaris had het er moeilijk mee.
Natuurlijk had hij vaak gepreekt over Gods trouw in moeilijke tijden.
Maar ijs midden in de tropen?
Dat was toch wel een uitzonderlijke situatie.
De moeder wilde daar echter niet van weten en zei dus eenvoudig: “Vooruit dokter. Laten wij God om ijs vragen.”
De dokter bad een lauw en vaag gebed, maar dat was mamma niet genoeg en na enige tijd onderbrak ze de man en begon ze zelf te bidden: “God, de dokter zegt dat er ijs nodig is.
Dat is voor U een peuleschil.
Ik vraag U nu om ons ijs te geven, ook al zitten we midden in de jungle!
Ik geloof in Uw beloften.”
Ze was nog niet klaar met bidden of de lucht betrok en donkere stormwolken pakten zich samen.
In een mum van tijd brak er een enorme storm los.
Het hagelde.
Grote hagelstenen, zo groot als knikkers rolden over de droge grond.
Overal rondom hen lag ijs.
“God is groot,” jubelde de vrouw, terwijl de dokter zijn ogen nauwelijks kon geloven.
De storm was plaatselijk en de oogst werd er niet door vernietigd.
En de zieke jongen?
Die genas volledig en vertelde, waar hij maar kwam, over het wonder van zijn genezing.
 
IJs in de jungle?
Voor God is niets te moeilijk en Zijn trouw kent geen grenzen.
Op God kun je rekenen!
 
Het is weleens goed om er echt even bij stil te staan.
Om er over na te denken en het goed tot ons te laten doordringen.
God houdt van ons en wil niets liever dan met ons communiceren.
Je hoort het zo vaak dat het haast gewoon wordt.
Natuurlijk houdt God van ons.
Dat weten we toch allemaal.
Maar zo gewoon is dat niet.
Dat de schepper van het leven om ons geeft en wij een plaats in Zijn hart hebben. Wat een visie en wat een vreugde.
Wat is er kostbaarder dan dat?
En omdat Hij van ons houdt, is er niets dat Hij niet belangrijk vindt.
Elke gebeurtenis, elke last en elke gedachte omringt Hij met Zijn zorg.
Jij behoort Hem toe.
Je bent Zijn kind en God zorgt voor je.
Blijf dus ook dicht bij Hem.
 
In de Bijbel kunnen we zelfs lezen: Zelfs als wij geen geloof meer hebben, blijft Hij ons trouw.
Hij kan ons niet verstoten, omdat wij een deel van Hem zijn; Hij zal altijd doen wat Hij beloofd heeft. (2 Timotheüs 2:13)
Ergens anders staat geschreven: God zal het goede werk dat Hij onder u begonnen is ook voltooien. (Filippenzen 1:6)
 

Heer, U leidt ons zo trouw door de velden van deze wereld.
De plaatsen waar wij met U doorheen trekken zijn vaak zo prachtig en wonderlijk. Zelfs als wij soms door een diep dal lijken te gaan zijn wij veilig en geborgen, want U staat naast ons.
U zorgt zelfs voor de kleinste dingen in ons leven.
Niets is U teveel.
Helpt U ons dan ook om Uw liefde in ons dagelijks leven te herkennen en onze ogen voor Uw wonderen geopend te hebben.
Heer, U bent zo goed voor ons en laat ons niet vallen.
Zelfs als wij ons soms boos en onbegrepen in een hoekje vol zelfmedelijden terugtrekken of een ander er hooghartig van langsgeven, omdat wij weer even vergeten zijn hoe klein we zelf wel niet zijn, omringt U ons met Uw genade en liefde en geeft U ons een nieuwe kans.
Op U kunnen wij bouwen, want U bent de rots.
Dank U Heer voor Uw trouw.

 
 
copyright 2010 Actiefonline
Alle rechten voorbehouden
Lees meer...   (1 reactie)
        
          Oppepper
     
 
 
Iedereen die zat; niemand die nog stond.
De veilingmeester keek gespannen in ’t rond.
De veiling kon nu gaan beginnen,
al viel voor die viool niet veel te innen.

Hij hield het ding hoog in de lucht,
"Wie biedt er?" zei hij met een zucht.
Gehavend, bekrast en erg verkleurd,
vandaag dus wordt dit ding verbeurd.
 
“Wie wil er dan wat geven;
‘t is mij om het even.
Wie durft? Wie heeft er moed?
Dat ding doet het vast nog heel erg goed.

Zie ik daar dan iemand die het wil?”
Maar niemand sprak, het werd heel stil...
Hoor ik vijf euro, zes of hoor ik zeven?
Maar nee, echt niemand wilde er wat geven.

Toen kwam er iemand aangelopen
die wist hoe hij dat ding moest gaan verkopen.
Hij nam de viool en sprak heel zacht:
“Ik toon u zijn diepe, ware pracht.”

Hij veegde het stof af met een lap,
keek even rond en zette zich toen schrap.
Toen bespeelde hij de snaren
alsof er engelen aan het musiceren waren.

Iedereen luisterde stil en diep geboeid
Voorwaar de hemel was hiermee gemoeid.
Wat een geluid, wat een mooi en zuiver stuk.
Dit was bijzonder, dit was geluk.

Toen het lied ten einde was gekomen,
zaten de mensen stil te dromen.
Geen mens bewoog, niemand sprak een woord
na die muziek van het hemels oord.

Toen klonk opeens de veilingmeester weer:
“Wie wil dit instrument? Aan wie de eer?
Wie wil er dan wat geven
‘t is mij echt om het even.

Maar voor dit klassiek juweel
geeft iemand vast heel veel.
Zie ik daar dan iemand die het wil?”
Och mensen, nu was het niet meer stil.

“Vijfduizend euro, zes of zeven wel misschien?
We gaan al snel nu naar de tien
Wie biedt er meer, wie maken we dan blij?
Verkocht aan iemand op de tweede rij...

Twaalf duizend euro? Nee 't was zelfs iets meer...
Verkocht aan een dikke mijnheer.”
Wat een opwinding daar in de zaal;
duizenden euro's zonder gedraal.

Iedereen schreeuwde wild en verbeten.
Wie had het gedacht, wie had het geweten?
Toen vroeg iemand heel verlegen:
“Waarom is de waarde opeens zo gestegen?

Kan men mij vertellen waar dat aan lag?
Terwijl niemand er eerst wat in zag?
Was het de Meester misschien
die ons het licht heeft doen zien?
 
Toen hij speelde zagen wij pas
wat een juweel die viool wel niet was.”
"Ja," beaamde toen iedereen daar,
“dat is het antwoord zowaar.

De waarde lag diep in de viool besloten
maar alleen door de meester werd zij ontsloten.”
Zo lopen er ook heel wat mensen hier rond,
gebroken, eenzaam en o zo verwond.

Mensen waar men geen cent voor wil geven,
omdat de zonde aan hen schijnt te kleven.
Maar de Meester wil ook bij hen zo graag spelen
en het duister uit hun leven bevelen.

Alleen de Meester kan de muziek laten klinken.
Alleen door Hem kan de eenzaamheid zinken.
 

 
Vrij vertaald naar een gedicht van Myra Brooks Welch
 
copyright 2010 Actiefonline
Alle rechten voorbehouden
Lees meer...
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl