Getuigenis van: Margreet van Blitterswijk



Graag wil ik anderen bemoedigen door wat ervaringen te delen.
Terugkijken op je leven is soms goed om je 'gedenkstenen' te herinneren.
De momenten waarvan je weet, hier was God de Vader echt in aanwezig!

Mijn leven verliep niet zo eenvoudig.
Als achtjarig meisje plaatste men mij uit huis.
Mijn moeder accepteerde mij niet,
wat nare gevolgen had binnen het gezin.
Tot mijn 18e verbleef ik op diverse kostscholen.
Toen ik 19 was, stond ik er voor mijn gevoel alleen voor.
Het overkwam me en ik had in de loop der jaren een overlevingsmechanisme ontwikkelt.
Vandaar uit reageerde ik.
Ik had een laag zelfbeeld wat ik toen niet doorhad.

Pas jaren later, ongeveer in 1989, kwam ik tot levend geloof.
Ik geloofde wel in een God, maar niet in mijn persoonlijk leven.
Door de liefde van Jezus werd mij duidelijk dat ik worstelde met gevoelens van afwijzing.
Niet zo vreemd na wat ik had meegemaakt.
Ik kon de liefde niet vatten, het voelde alsof er dikke deur voor mijn hart was.
In gebed vroeg ik om sleutels om mijn hart te openen.
In de loop der jaren heeft God de Vader mij diverse sleutels gegeven.
Een belangrijke sleutel, tegelijk een 'gedenksteen', is Psalm 139.
Het feit dat de Vader mij al kende, mij gewild heeft is cruciaal!
Bij het lied 'Ik ben de Heer die jou eens schiep, in je moeder je tot leven riep.
Ik zag je vormeloos begin, omdat Ik je wilde heeft je leven zin', van de CD - Wereld van verschil van Rolof Mulder -, vloeiden vele tranen, maar bracht tegelijkertijd ook genezing, het was als zalfolie op mijn wonden.
In mijn genezingsproces gebruikte God ook vele mensen 'sleutels'.
Hun liefde, gebed, knuffels, aandacht, hulp hebben mij gemaakt tot wie ik nu ben.Mijn identiteit is nu in Jezus Christus en niet meer in het verleden.

Een belangrijke 'gedenksteen' is een gebeurtenis in Kazachstan, waar ik diverse keren ben geweest.
In een dienst werd gezegd dat God een naam voor ons had, we moesten het vragen aan de Heilige Geest.
Ik kreeg 'Sering' in mijn gedachten.
Ik wist niet zeker of dit van God was, ook niet of de naam in de bijbel voorkwam.
Ik zocht maar kon er niets over vinden, dus ik bedankte God en verder liet ik het los.
De volgende dag hadden we een openluchtdienst midden in de stad (kan nu niet meer).
'
Toevallig' mocht ik als enige van de groep met de auto mee, tegelijk met de voorgangers en vertaalster.
De groep zou later komen met de bus.
Wij zaten daar op het plein en tot mijn stomme verbazing komt daar een vrouw aangelopen met in haar armen een grote bos seringen.
Ze gaf de voorgangers, de vertaalster en…….mij een bos seringen.
Als dit geen bevestiging was!!!
Ik heb hier natuurlijk veel van getuigd, het was voor mij zo bijzonder.
Een jaar later waren we weer in Kazachstan en weer kreeg ik na een dienst, van een vrouw die ik niet kende, weer een bos seringen.
Het was haast niet te geloven, hoe liefdevol van de Vader.

Veel 'gedenkstenen' liggen in situaties die God gebruikte om bij diepe pijn te komen.
Soms triggers, pijnlijk, ik voelde mij dan zeer afgewezen, maar door gebed kwam ik er doorheen en overheen!
Door processen heen leerde ik vergeven en kon ik met mijn wil goede keuzes maken.
Ik ben verantwoordelijk voor het nu.
De waarheid van de leugen onderscheiden blijft een belangrijk onderdeel.
Ik zou nog veel meer kunnen vertellen, maar dan wordt het wat te lang.

Ik wil God graag alle eer geven, Jezus is mijn Genezer!
Ik ben dankbaar voor mijn man, die een grote steun was en is!!!
Dankbaar dat de Vader mij kent en precies de juiste timing voor alles heeft.
Ook al 'voelt' het niet altijd fijn, God weet wat Hij doet!
Ik wil diegenen die nog met afwijzing worstelen bemoedigen… er is altijd HOOP.
Als je een kind van God bent, hoef je geen slachtoffer meer te zijn.
Onze identiteit is in Jezus !!!
 
Als iemand nav. mijn getuigenis vragen heeft of zou willen praten, Rita kent mij.
Kom gerust !!!
 
Wees bemoedigd,
 
Margreet van Blitterswijk.

 
 




Lees meer...   (7 reacties)
Getuigenis van: Joke Rosendal
God mijn Vader.

Op het moment dat ik dit op schrijf is het augustus 2010 en is er in ruim een jaar heel veel gebeurd in mijn leven.
Op 1 juni 2009 is het 2e pinksterdag en hebben we onze spullen ingepakt om weer naar huis te gaan na een weekend op de camping van de Pinsterconferentie.
Samen met mijn jongste dochter heb ik daar het weekend door gebracht.
Mijn man had op de donderdag de caravan daar gebracht en mijn dochter en ik waren op vrijdag met de auto daar heen gegaan.
Op maandagmiddag kwam mijn man met mijn motor en hij zou dan de auto en caravan rijden en ik zou met mijn dochter op de motor terug rijden.
Het was prachtig weer en dus leuk om motor te rijden.
Toen alles klaar was, zeiden we elkaar gedag en tot straks thuis.
Mijn man zei, het zal wel even duren voor ik thuis ben, want het is stapvoets rijden de camping af.
Dat we elkaar onder hele andere omstandigheden weer zouden zien kon niemand vermoeden.

Na ongeveer 15 minuten rijden gebeurde het.
Een auto die niet meer te ontwijken was.
Het ongeluk gebeurd in een paar seconden van je leven en heeft een enorm effect op de rest van je leven.

Op het moment dat ik de auto zag komen, wist ik dat het niet goed zou aflopen.
Er flits dan van alles door je heen; Anneke die achterop zit,  maar vooral één gedachte. Heer, ik heb U nu nodig!!!
Dan komt het moment van de klap en daarna het besef dat je zwaar gewond in de berm ligt.
Gelukkig begon Anneke meteen te roepen naar mij en wist ik dat zij in elk geval goed bij haar positieven was.
Op dat moment heb ik ervaren hoe God is.
Hij had mijn roep gehoord.
Terwijl ik in de berm lag en er al gauw mensen kwamen om ons bij te staan, was er een grote vrede in mijn hart.
Toen heb ik ervaren wat het betekent als David zegt in Psalm 139:5: U omsluit mij, van achter en van voren, U legt Uw Hand op mij.
Niets was belangrijk meer, mijn Vader omhulde mij.
Hij zou voor mij zorgen.
Op dat moment kon ik in mijn hart zeggen, Vader wat U doet is goed, ook als het betekent dat ik nu ga sterven.
Hij besliste anders.

Er kwamen 2 ambulances en later de trauma helikopter.
Anneke werd naar Harderwijk naar het ziekenhuis gebracht en ik naar Zwolle.
Gelukkig had Anneke alleen een gebroken bovenbeen en werd daar tijdens een operatie een pin in gezet.
Afgelopen april is de pin er weer uit gehaald en het gaat goed met haar.
Bij mij waren de verwondingen ernstiger.
Er waren 9 botbreuken en een aantal open wonden.

In de 2 weken die volgden, heb ik 3 operaties ondergaan en zeker de eerste week was ik heel zwak en ziek.
Bij alle dingen moest ik geholpen worden en ik had veel pijn.  
Maar dwars door alles heen was ik alleen maar blij dat ik leefde en dat God mijn Vader was, die tegen mij zei: “Kom maar bij Mij, je bent Mijn kind.
Rust maar uit, Ik zorg voor jou.”

In deze weken kwam God zo dicht bij en heb ik God pas echt leren kennen als de Vader die heel veel van mij houd en die mee leed met mij.
Hij droeg mij dwars door alle pijn  en verdriet heen.
De last was niet zwaar, omdat Hij hem droeg.

Na een paar weken werd dit anders.
Kwamen de zorgen en het verdriet  en de pijn op mij af en vroeg ik aan Hem waarom dit zo was.
Ik wilde blijven op die veilige plek waar het zo goed was.
Op een gegeven moment werd mij duidelijk dat Hij steeds die Vader wil blijven, maar dat Hij wilde dat ik weer verder ging.
Ik moest weer leren zelf dingen te doen, stappen zetten op weg naar genezing.
Hij wilde dat ik weer een mens wordt die kan doen wat Hij voor mij in petto heeft.
Ik moest weer op weg gaan samen met Hem.
De weg was en is onbekend en onzeker en ik was er bang voor.
Tot God mij liet zien, je hoeft niet bang te zijn, Ik help je nog steeds zoals in het begin, ook al moet je zelf weer stappen zetten.

Die eerste weken waren zo goed en vol van Gods liefde om mij de kracht en de moed te geven om weer door te gaan.
De tijd die volgde was er één vol van kleine stapjes vooruit en soms weer achteruit.
Van verdriet, pijn en ook vreugde.
Van volhouden, doorzetten en soms ook vragen naar God toe van; waarom of waar toe is dit alles Heer?
Van veel lieve mensen die voor mij en mijn gezin gebeden hebben, honderden kaarten gestuurd hebben en bemoedigende woorden van henzelf en van God door gegeven hebben.
Maar het was en is vooral een leerschool voor mijzelf.

Net als Job krijg ik geen antwoorden op mijn waarom vragen.
Mijn waarom vragen gaan allemaal over mijzelf en wat mijn lichaam is aangedaan, of hoe ik uiteindelijk hier weer uit zal komen. 
Mijn vragen gaan over genezing van mijn lichaam, over botgroei waar dat nodig is. Over mijn verlangen naar weer een gezond en goed functionerend lichaam.
Maar Gods liefde voor mij gaat veel verder en hoger dan dat.
Dit ongeluk is mij overkomen, omdat deze wereld een wereld van gebrokenheid en zonde is.
Dankzij het onvoorstelbare offer wat Gods Zoon, Jezus, bracht, kan ik weer bij God komen en Hem mijn Vader noemen.
God wil en zal dit alles gebruiken om mij tot nieuwe, andere, mooiere dingen te brengen, of te laten groeien.
In plaats van antwoord op mijn waarom vragen heeft God Zichzelf aan mij laten zien. Zijn grote liefde, Zijn trouw en een zeker weten dat Hij veel beter dan ik weet wat goed voor mij is.
Het wonder van dit alles is dat al de waarom vragen er niet meer toe doen.
Mijn Vader is bij mij, Hij zorgt voor mij.

Betekent dit dan dat er geen verlangen meer is naar een gezond lichaam? 
Zeker wel, maar alleen op Gods manier, omdat ik weet dat mijn leven daardoor vele malen waardevoller zal zijn.

In oktober  bleek dat er in mijn heup geen botgroei kwam, dat het bot afgestorven was. Er moest weer geopereerd worden.
Er kwam een complete heup prothese in en tijdens deze operatie kreeg ik een breuk in mijn bovenbeen, waardoor het uiteindelijk december was voordat ik weer kon leren lopen.
Dit was en is een moeilijk en pijnlijk proces.

Dan komt het moment dat het weer Pinksteren wordt.
Samen met Anneke ben ik weer naar de Pinksterconferentie geweest.
Het was goed om daar samen te zijn.
Te praten over wat het afgelopen jaar met ons gedaan heeft en de vele goede dingen die er gebeurt zijn.
De doop van Anneke was een groot iets waar we heel dankbaar voor zijn.
Tegelijkertijd was het voor mij ook heel confronterend.
Het mezelf verplaatsen in een rolstoel tussen de massa’s mensen, het zitten op de invaliden plaatsen.
Het gebed voor genezing en het feit dat er geen genezing kwam.
Weer waren er waarom vragen en weer heb ik gemerkt dat ik naar mezelf keek.
Naar mijn lichaam, naar mijn wensen.
Ik keek niet verder als de horizon en vergat om omhoog te kijken.
Op de terugweg kwamen we langs de plek waar het ongeluk gebeurt was en opeens was daar Gods stem die zei: Weet je nog, Ik zorg voor jou.”
God omhulde mij op die plek en Hij doet dat nog steeds.
Er is zoveel goed gekomen en genezen in mijn lichaam.
Hij heeft mij kracht gegeven om overal doorheen te gaan, maar bovenal heeft Hij mij Zijn grote liefde getoond.

De volgende morgen weer thuis las ik psalm 16.
”Behoed mij, God, ik schuil bij U.
Ik zeg tot de Heer, U bent mijn Heer, mijn geluk, niemand gaat U te boven.
In vers 5; Heer, mijn enig bezit, mijn levensbeker, U houdt mijn lot in handen.
Dan vers 9; daarom verheugt zich mijn hart en juicht mijn ziel, mijn lichaam voelt zich veilig en beschut.
Vers 11; U wijst mij de weg naar het leven, overvloedige vreugde in Uw nabijheid, voor altijd een lieflijke plek aan Uw zijde.
 
Ik dank God voor deze woorden.
Niets is er belangrijker dan in Zijn nabijheid te zijn.
Rust en blijdschap kwam weer terug in mijn hart.
De onrust en menselijke verwachting van het weekend zijn weg en wat overblijft is God, mijn Vader.

We zijn nu ruim een jaar verder en het wordt langzamerhand duidelijk wat de eindsituatie zal zijn.
Het lopen gaat moeizaam en met een kruk.
Dit komt door de slechte staat van mijn kniegewricht.
Ook het buigen van de knie is slecht.
Dit alles heeft er voor gezorgd dat er dingen aangepast moeten worden om zo onafhankelijk mogelijk te kunnen functioneren.
Mijn mobiliteit is nu weer goed door het gebruik van een scootmobiel en een aangepaste auto en rijbewijs.
In huis moet er nog heel wat gebeuren en we zijn begonnen met een re-integratie traject wat betreft mijn werk.
Zoals het er nu uitziet, zal ik niet meer kunnen terugkeren in mijn beroep. 
Als ik overlees wat ik geschreven heb komt er een oud lied in mij op:
Wat de toekomst brenge moge,
Mij geleid des Heren Hand.


Joke Rosendal.
Lees meer...   (1 reactie)

Al langere tijd liep ik rond met de gedachte om een speciale rubriek te beginnen.
In de afgelopen jaren heb ik al heel wat bijzondere verhalen gehoord van wat God in de levens van vrouwen heeft gedaan.
Iedere vrouw heeft zo haar eigen verhaal en velen zijn beschadigd door de dingen die ze hebben meegemaakt.
Ik heb gemerkt, dat er bemoediging uitgaat van verhalen van andere vrouwen over wat God in hun leven heeft gedaan, hoe Hij voor hen heeft gezorgd.
Hoe geloof bleef en groeide te midden van allerlei omstandigheden.
Hoe mensen God leerden kennen,  juist door grote verschrikkingen heen, in plaats van door geluk en welvaart.
We kunnen leren van elkaar, elkaar tot steun zijn, herkenning vinden en  juist daardoor kracht en/of bemoediging ontvangen, omdat de ander hetzelfde mee heeft gemaakt en daardoor weet heeft van de emoties, gevoelens of wat dan ook, die er zijn door dingen die gebeuren.

Met deze nieuwe rubriek 'Van Vrouwen voor Vrouwen' wil ik graag de getuigenissen, de verhalen van vrouwen doorgeven, waarin God laat zien, hoe Hij zorgt voor Zijn kinderen.
Hoe Hij roept.
Hoe Hij Zijn hand uitstrekt naar het verlorene.
Hoe Hij Zijn hand legt op de zieke.
Hoe Hij troost, kracht geeft, vergeeft, genadig is.
Kortom, hoeveel Hij van ons houdt!

Mijn bede is, dat vele vrouwen (en misschien ook wel mannen) geraakt zullen worden door wie God is en wil zijn voor ons allemaal.
Niet alleen voor hen van de verhalen zijn, maar echt voor ons allemaal, voor iedereen.
Ik bid, dat God heen zal werken door deze getuigenissen.
Dat Hij zal spreken door de getuigenissen.
Dat Zijn liefde hier door heen harten zal raken, waardoor de weg tot Hem wordt gevonden; hetzij voor het eerst, hetzij opnieuw.

Dat er genezende werking vanuit zal gaan en Zijn Naam worden verheerlijkt en groot gemaakt.
 

Getuigenis van Jeannette.


Hallo, mijn naam is Jeannette Kloppenburg.
Ik heb van huis uit een Christelijke Gereformeerde opvoeding meegekregen.
In die periode was mijn Gods beeld een veroordelende God waarbij alleen Hij aan het woord was en wij niet.
Dus een God waar je geen relatie mee kon hebben.
Ergens was er iets in mij dat zei dat het niet klopte.
God is toch de God van liefde, troost en geborgenheid?

40 Jaren van mijn leven gingen vervolgens voorbij.
Al die tijd zocht ik de God zoals ik dacht dat Hij zou zijn.
Verschillende duistere perioden heb ik meegemaakt zonder God te vinden, hoe goed ik ook mijn best deed.
Achteraf gezien heeft God mij steeds beschermd en weer opgetild als ik dreigde ten onder te gaan, door op het juiste moment anderen op mijn pad te laten komen, die mij dan weer overeind hielpen.

Totdat ik, in juni 2007, in de diepste duisternis was terechtgekomen, ik een dode onder de levenden was en mijn heimwee naar God zo groot was, dat ik niet meer wilde leven. De enige oplossing die ik bedenken kon, was mijn polsen doorsnijden,,want ik dacht dat je gereinigd kon worden van je zonden als je het onreine bloed liet wegstromen.
Op onverklaarbare wijze heb ik dit niet gedaan maar ben ik geestelijk gebroken bij de dominee terecht gekomen.
Hier werd ik voor het eerst aangeraakt door God.
Hij schonk mij Zijn genade en redde mij zo van de dood.
Mij werd duidelijk gemaakt, dat God zoveel van ons houdt, dat Hij Zijn eigen Zoon heeft gegeven voor onze zonden.
Jezus Christus is voor ons gestorven en Hij heeft met Zijn bloed ons gezuiverd van alle zonden.
De 9 maanden die volgden, ben ik aan het strijden geweest met God.
Het ene moment nam ik alles aan van God en het andere moment duwde ik Hem weg, omdat ik mij te schuldig voelde en dacht het niet waard te zijn om door God te worden geaccepteerd.
Elke keer als ik het niet meer zag zitten, liet God mij op wonderbaarlijke wijze steeds weer voelen dat Hij mij liefheeft en niet alleen laat en besef ik hoe geweldig groot Zijn trouw en liefde voor ons is.
Langzaam begon ik weer te geloven in het leven.
Aan het eind van die 9 maanden, maart 2008, was het Paastijd.
In deze periode werd ik tot in het diepste van mijn ziel geraakt door God.
Het was alsof ik opnieuw geboren werd.
Mijn keuze was duidelijk: God heb ik lief en met Hem wil ik verder.
Maar dan vraagt Hij of je Hem lief wilt hebben met heel je hart, heel je ziel en heel je verstand.
Dat is nog niet zo eenvoudig.
Ik durfde God niet mijn hele hart te geven, want daar zaten dingen in waar ik mij heel schuldig over voelde of erg voor schaamde.
Iets wat volgens mij niet zo nodig in het licht hoeft te komen.
Maar God maakte mij duidelijk, dat Hij eerst opruiming zal moeten houden in mij, voordat Hij verder kan gaan.
Ik zal zelf mijn hart moeten openen voor God en Hem toelaten in mij.
Dit vraagt volledige overgave en vertrouwen wat gepaard gaat met veel verdriet en pijn en geestelijke strijd, waarbij je soms verwonderd bent dat je ineens een onbeschrijfelijke blijdschap en liefde in en om je heen voelt en het is alsof je boven alles uitgetild wordt door God.
Deze geestelijke strijd was alleen wel veel heftiger en zwaarder dan ik had verwacht, waardoor ik vaak de moed wilde opgeven.
Telkens werd ik weer aangevallen door een negatieve macht en was ik vaak niet sterk genoeg om die macht te weerstaan.
Ik ging veel fouten maken en het voelde alsof ik God steeds weer kwijtraakte.
Ik was voor mijn gevoel een ‘loser’ en verdiende het blijkbaar niet om bij Hem te mogen zijn.
Maar tegelijk voelde ik ook nog steeds een groot verlangen naar Zijn aanwezigheid in mij.
In deze periode was de aantrekkingskracht van de dood zo sterk in mij aanwezig, dat ik vaak een einde aan mijn leven wilde maken om zo bij God te kunnen komen.
Maar God greep met Zijn macht elke keer in.
Hij stuurde het kwaad uit mij weg en raakte mij aan met Zijn liefde.
Door Zijn onvoorwaardelijke liefde en genade heb ik steeds opnieuw het leven mogen ontvangen en laat Hij zien dat Hij de grote overwinnaar is!

Precies negen maanden nadat ik de eerste keer ja had gezegd tegen de Heer, zeg ik, op 14 december 2008, opnieuw ja tegen de Hem.
Deze avond strek ik mij volledig gebroken helemaal uit naar de Heer en raakt Hij mij diep en intens aan.
Ik voel Zijn geweldige liefdevolle armen om mij heen, voel mij gedragen, alsof Hij mij vasthoud in Zijn hand.
Ik dacht dat het nu goed zou gaan, maar ging heel anders.
Weer volgden er negen maanden van geestelijke strijd.
In deze maanden probeerde ik nog steeds op een verkeerde manier bij God te komen. Het lukte mij niet om Zijn weg op een juiste manier te gaan en Zijn waarheid te begrijpen.
Ondanks de hulp van anderen en het verlangen naar een leven in de Heer, zag ik niet in hoe ik mij staande kon houden in het leven.
Ik vluchtte in de verkeerde dingen, deed van alles wat niet van God was en was verslaafd aan medicijnen.
Het is Zijn liefde en genade, Zijn troost en geborgenheid wat mij in deze tijd wonderbaarlijk overeind heeft gehouden.
Iets wat ik vooral heb mogen ontvangen via anderen door middel van gebed en zalving. Ook al ben ik nog zo ver afgedwaald van God, Hij is altijd bij mij, houd mij al die tijd vast en weet mij altijd te bereiken en weer aan te raken met Zijn onvoorwaardelijke liefde.
Tegen het einde van deze negen maanden in september 2009, kwam ik, toen ik tijdens een afkick periode in de diepste duisternis terecht was gekomen, op een wonderbaarlijke manier tot God.
Hij doet mij inzien, dat ik heel dicht bij Hem kan komen door op mijn knieën te gaan en in volledige overgave mijn leven in Zijn hand te leggen.
De troost en geborgenheid van God is zo intens diep en groot.
Ik voel mij zo gedragen en geliefd door Hem.
Hij schenkt mij uit genade Zijn liefde en kracht om het vol te houden en niet op te geven.
Op 15 september 2009 probeerde ik een nieuwe start te maken met God de Vader.
Dat dit wederom moeilijker was dan gedacht bleek al snel, want na drie maanden viel ik weer terug in de verslaving en was helemaal de weg kwijt die ik gaan wilde.
Weer drie maanden later was het God zelf die mij op wonderbaarlijke wijze weer terug haalde naar Zijn Vaderhart.
Hij laat mij weten, dat Hij mij blijft liefhebben en nooit los laat wat Hij is begonnen.
Hij is het die verlossing en bevrijding schenkt.
Ondanks deze zekerheid in het geloof zoek ik toch nog vaak naar de juiste weg en voel ik nog regelmatig een strijd in mij.
Toch wil ik mij blijven vasthouden aan de Heer, aan Zijn woord van hoop en belofte. Want met Zijn hulp heb ik een stap in geloof kunnen zetten.
Een stap op weg naar een nieuw leven, een leven in de Heer.
In juni 2010 zijn er weer precies negen maanden voorbij en is het drie jaar geleden dat God mij voor het eerst aanraakte en Zijn zaad zaaide in mij.
Vier keer negen maanden heb ik gestreden.
Nu mag ik hoopvol uitkijken naar Zijn belofte, naar Zijn groei in mij, naar een leven in Hem.

De laatste jaren heb ik God als mijn Vader leren kennen, Zijn Zoon als overwinnaar in mij en Zijn Heilige Geest als raadgever, die mij inzicht en wijsheid geeft in Zijn woord en Zijn weg.
Hij maakt het onmogelijke mogelijk.
Vanuit Zijn onvoorwaardelijke liefde is Hij het die redt, die geneest, die bevrijd en die ons het eeuwige leven schenkt uit genade.
Ik ben zo dankbaar dat Hij mij liefheeft ondanks alles.
Dat Hij mij aanneemt zoals ik ben, met al mijn tekortkomingen en gebreken.
Het is Zijn kracht in mij die ervoor zorgt dat ik mij beter staande kan houden in het geloof en in het leven.
Met Zijn kracht in mij voel ik mij zekerder en moediger.
De uitwerking die de Heer in mij heeft is zo geweldig groot.
Als het leven te zwaar is om te dragen mag ik, eventueel met hulp van anderen, de hand van Jezus Christus aanpakken en weten dat ik in Hem meer dan overwinnaar ben.
Hij tilt je op wanneer je valt.
Hij houdt je vast.
Ook al heb je voor je gevoel Hem zelf niet meer vast, dan nog zal Hij je niet los laten.
Hij zal er altijd voor je zijn.
Ik hoop te mogen groeien in Zijn aanwezigheid, dat ik Zijn liefde en kracht mag blijven voelen en mijn leven vervuld mag zijn met blijdschap.
Ik bid dat ik dit geloofsvertrouwen mag vast houden voor de toekomst!


©Jeannette Annechiena Kloppenburg -van Wijngaarden. 
 
Lees meer...   (1 reactie)
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl