Alleen je eigen hart kent je diepste pijn
 
Alleen je eigen hart kent je diepste pijn.
 
Spreuken 14:10
 
 
Een tijdje geleden kwam ik in het boekje van Holley Gerth 'Schuilen bij God' (zie rubriek - Boekinfo) dit vers tegen.
Nu, na het overlijden van Christa Rosier, (haar zoon, Efraïm, was haar al voor gegaan na een vreselijke ziekte) moest ik hieraan terugdenken of beter gezegd, eigenlijk moest ik terugdenken aan waar het hoofdstuk over ging.
Het hoofdstuk gaat over het feit dat wij mensen veelal de neiging hebben om onze eigen pijn en verdriet, zorgen, problemen (vul maar in) te bagatelliseren.
Holley geeft in dit hoofdstuk aan, dat zij het als hulpverlener in opleiding nogal eens het volgende hoor.
Iemand vertelt haar een hartverscheurend verhaal en eindigt met de woorden: 'Maar er zijn mensen die het veel slechter hebben dan ik.'
Holley geeft in dit hoofdstukje aan, dat wij onszelf daarmee niet toestaan pijn/verdriet
te hebben.
Ze schrijft: 'De ergste pijn die je kunt voelen is alleen die van jezelf. Het maakt je niet egoïstisch of zondig; het maakt je menselijk.'
En dan haalt ze de tekst uit Spreuken 14:10 aan.
 
In dit hoofdstukje, wat 'Delen of vergelijken' heet, geeft zij verder aan dat we ons verdriet niet moeten gaan vergelijken met anderen, maar dat we ons eigen verdriet als echt moeten aanvaarden.
We mogen huilen, we mogen verdriet hebben.
Als we ophouden met vergelijken, dan komt er ruimte om delen in het verdriet van de ander.
Het ene verdriet is niet erger of groter dan het ander, meer of minder belangrijk.
Een ieders pijn, verdriet is echt.
Als we blijven vergelijken wordt de last die we dragen of die een ander draagt alleen maar groter, zwaarder, maar als we gaan delen in elkaars verdriet of pijn, wordt het gewicht van het verdriet lichter.
 
'Draag elkanders lasten' zegt de Bijbel, wat zou het geweldig zijn als we dit meer en meer zouden gaan naleven.
Laten we meer gaan delen in plaats van vergelijken.
 
 
Misschien heb jij ook wel een heel groot verdriet en durf je dat helemaal niet aan te geven als je kijk naar waar een ander doorheen gaat.
Misschien vind je je eigen problemen, zorgen, pijn of verdriet in vergelijking met dat van een ander wel helemaal niet de moeite waard om te noemen en zwijg je maar stil en huil je zachtjes als niemand het ziet.
Misschien poets je wel heel driftig je tranen weg als ze komen, omdat je niet wil dat iemand ze ziet, of omdat je vind dat je geen recht heb om te huilen; er zijn immers veel ergere dingen die gebeuren in de wereld.
Holley schrijft echter in dit hoofdstukje ook: 'Ons verdriet is onze tranen waard.'
Je mag huilen, je mag verdrietig zijn, wat jij voelt is echt.
Niemand dan God alleen kan voelen wat jij voelt.
Gods woord zegt en erkent dat.
 
Misschien stik je wel bijna in je ingehouden tranen omdat je vind dat jou ding die tranen niet waard zijn in vergelijking met het leed van een ander.
Misschien ben je wel groot gebracht met de woorden: 'Bewaar je tranen maar voor later als je ze echt of harder nodig hebt.'
Misschien zit jouw rugzakje nu wel bijna helemaal vol met alles wat je er hebt ingestopt aan onverwerkt verdriet.
Misschien wordt het wel tijd dat je je tranen laat gaan en huilt om alles wat er in je is aan onverwerkte pijn en verdriet.
 
En al is er geen mens met wie je iets kan, wil of durft te delen, weet dat God er altijd voor je is en zal zijn.
Nooit zul je bij Hem tevergeefs aankloppen.
Nooit vind je de deur bij Hem gesloten.
Nooit zal Hij je wegsturen omdat je verhaal niet erg genoeg is, niet verdrietig genoeg of ...
Er komt een dag dat Hij al onze tranen zal drogen, maar hoe zou Hij dat kunnen doen als wij ze niet hebben gehuild?

 
Mijn verdriet.
Waarom bagatelliseer ik het vaak zo?
Mag het er dan van mijzelf of van de wereld eigenlijk niet zijn?
Waarom doe ik alsof het van een ander altijd erger is?
Waarom ontken ik daarmee de diepte van mijn pijn?
 
Als ik geplaagd word door tegenslagen
en iemand vraagt: 'Hoe is 't met jou?',
dan zeg ik gelijk achter mijn antwoord aan:
'maar er zijn veel ergere dingen, hoor,
kijk maar eens naar die en die, waar zij door heen moeten gaan.'
 
Met deze woorden stop ik wat ik voel en ervaar maar weg
en plaats het bij de rest van mijn verdriet.
De stapel wordt groter en groter,
maar ik hoef niet bang te zijn, er is toch 'niemand' die het ziet.
 
Al gauw vinden wij dat mensen klagen,
terwijl God ons aan elkaar gegeven heeft
om elkanders lasten te helpen dragen.
Al gauw vinden wij dat mensen zeuren,
maar God heeft ons ook aan elkaar gegeven
om de ander op te beuren.
 
Ja, er is verschil in grootte van pijn of verdriet;
er is verschil in zorgen of problemen in elk huis of gezin.
De één lijkt meer op zijn bordje te krijgen dan de ander,
maar een ieder voelt zijn eigen pijn en verdriet diep binnenin.
 
Het is echt, het is reëel en het mag er zijn.
Stop het niet meer weg, maar doorleef
en je kunt er ook voor een ander zijn.
Samen huilen, samen lachen, samen delen,
zo heeft God het bedoeld;
draag elkanders lasten, draag elkanders verdriet en pijn.
 
 
 

Reacties

JK op 24-06-2011 11:55

Ja, bij Hem mag je komen zoals je bent, mag je helemaal jezelf zijn. Je mag altijd bij Hem komen met al je pijn, al je verdriet en al je tranen. Hoe klein of groot alles ook lijkt, Hij zal je altijd met open armen ontvangen. Hij wil er voor je zijn in alles en in elke situatie wantHij heeft ons onvoorwaardelijk lief.

JK

 

 

ans op 12-11-2011 07:52
Amen , dank je wel voor deze bemoediging.
en wat mogen we de Here God Danken en Loven en Prijzen.
Zoals Hij door mensen heen werkt.
 
Gods Zegen en een fijn weekend
Marieke op 01-06-2016 22:13

Ik zocht wat anders, maar kwam dit tegen. ik neem aan dat je me inmiddels goed genoeg kent om te kunnen begrijpen waarom dit stukje mij aansprak.... 

Liefs 

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl