Spreken is zilver maar zwijgen is goud.

Daar zit wel wat in.

Daar gaat de Oppepper van deze week over.

 

 

         Oppepper

 

 

Ik zat naast een collega in de auto.

Het was zo'n dag geweest die je maar liever zo snel mogelijk vergeet.

Ik staarde somber voor me uit.

Mijn collega vroeg wat er aan de hand was.

Toen kwamen al mijn frustraties naar buiten en stortte ik die over hem uit.

Dat zou zeker verlichting brengen.
Maar dat gebeurde niet.

Hij schudde zijn hoofd en gaf me wat raad, maar zijn woorden waren duidelijk niet geinspireerd door de liefde en wijsheid van Gods Geest en ik zakte leeg en vermoeid weg in mijn zitting.

Wat was het toch moeilijk.

Had alles eigenlijk nog wel zin?
Toen kwamen we  bij mijn bestemming en stapte ik uit.
Daar hoorde ik God heel stilletjes tegen mij fluisteren: "Je zocht de raad van je vriend? Vertrouw je Mij dan niet meer?

Kun je het niet aan Mij overlaten?"

Opeens zag ik wat God bedoelde; zou Hij me ooit laten vallen?

Ik mocht Hem vertrouwen.

Hij had beloofd om altijd bij me te zijn.

Opeens werd de weg lichter en op hetzelfde moment brak er zelfs een klein straaltje zon door het grauwe wolkendek.

De weg was weer duidelijk.
"Vergeef me Heer," bad ik in stilte.

"Dank U dat U mij vasthoudt.

Helpt U mij om de oplossing nooit buiten U te zoeken!"

"Maar Hij antwoordde hem op geen enkel woord, zodat de stadhouder zich zeer verwonderde." (MattheŸs 27:14)
Jezus zei niets!

Hij bleef stil toen Hij werd beschuldigd en Hem van alles werd aangedaan.

Maar het was niet eerlijk Heer.

U had toch niets gedaan?

U kwam alleen maar om te helpen!
Worden we soms niet begrepen?

Staat je reputatie op het spel en schreeuwt alles in je het uit om in te grijpen, om je te verdedigen en er iets aan te doen?
Laat het over aan God.

Leg het bij Hem neer.

Laat Hem voor je zorgen en vertrouw je aan Hem toe!
Jezus gaf geen antwoord.
Sla niet terug.

Vergeld het die ander niet.

Zei Jezus niet dat je anderen juist moet behandelen op de manier waarop je zelf behandeld wilt worden?
Jezus gaf geen antwoord.
Maar de verleiding is soms zo sterk.
Hoe kan die persoon dat toch gedaan hebben?

En waarom?

Er moet iets gedaan worden.

Dat kan zo niet langer.
En dan geven we ons er aan over en stromen de klachten uit onze mond.

Ons hart wordt vermoeid, gefrustreerd en verduisterd door ons gemopper en onze klaagzang.
Maar Jezus gaf geen antwoord.
Laat Hem het antwoord zijn.

Houd vast aan je overtuiging.

Aan de wetenschap dat de liefde uiteindelijk alles zal overwinnen.
Laat Jezus je tegenstanders antwoorden.

Laat Hem door je heen spreken en volg Zijn weg, niet de jouwe.
Dat is de manier waarop we Hem groot maken.

Dat is de manier om Hem te eren en dat is ook de manier waarop de wereld Hem zal leren kennen.
Jouw woorden ontberen de wijsheid die nodig is om de wereld te veranderen. Rusteloosheid, angst, zorgen en frustratie...

Dat zijn de dingen die het leven zo zwaar maken en onze blik juist afhouden van de oplossingen en de antwoorden.
Hij heeft de kracht om ons de volmaakte vrede te geven.

Hij kan het. Wij niet.

Laat alles over aan Hem.
Toen Hij werd beschuldigd gaf Hij geen antwoord.
En vervolgens overwon Hij de dood.

 

 

 

 

In de avondschemering
kijk ik omhoog en zoek Hem,
die al mijn dagen kent.

Jezus,
U bent mijn Redder en Heer,
mijn Bron, mijn steun en toeverlaat.
Dank U, dat ik weten mag
dat U heel dicht bij mij bent.

In de stilte
van Zijn nabijheid
leun ik als het ware
even met mijn hoofd
tegen Hem aan.

De dagen zijn soms
zo moeilijk en zwaar
en vergen zoveel van mij.
Maar dank U, Jezus,
dat ik ze niet alleen
hoef te gaan.

U gaat met mij mee,
elke dag,
ja elk moment;
U laat mij nooit alleen.

U leidt,
U ondersteunt,
U troost,
U geeft mij kracht;
als een schild
bent U om mij heen.

En zo kom ik tot rust
in de stille avondschemering,
in Uw liefdevolle nabijheid.

Nog even koester ik mij
in de warmte van Uw liefde
en sterk mij aan de kracht
van Uw aanwezigheid.

 

 

 

 

                                     Mei 2012

 

 

 

Onze hulp is in de Naam van de Heere,
Die hemel en aarde gemaakt heeft.

Psalm 124: 8
(HSV)

 

 

Ik Heb even je hulp nodig om dit schilderij op te hangen zegt de man tegen zijn vrouw.
Help jij even om die draad door de naald te doen, want jij hebt jonge ogen zei mijn moeder vroeger dan tegen
mij.
Kom je helpen met de afwas?
Er zijn mensen die dat nog met de hand doen.
Als het goed is wordt er toch wel regelmatig onze hulp gevraagd.
Evenzo bieden wij ook onze hulp aan, want zo gaat dat dan……jij helpt mij, ik help jou. Gelukkig gaat dat niet altijd zo op deze manier.

In de Psalmen is deze tekst die hierboven staat veel te lezen.
Ook horen we deze woorden bij een kerkdienst of samenkomst.
Het zijn woorden die zeer vertrouwd zijn voor ons.
Maar dringen ze echt nog tot jouw en mijn hart door???

Ik ken uw persoonlijke omstandigheden niet.
Wel kan ik wat van mijzelf met u delen.
Door de ziekte van mijn man en de bijwerkingen hiervan, ben ik steeds meer en meer gaan beseffen dat ik de hulp van de Heere nodig heb.
Ik besefte ……………..en eigenlijk wist ik het wel , dat dit zwaar zou worden.
Maar telkens weer mag ik om Zijn hulp en kracht vragen.
Zijn kracht is niet afgepast.
God zegt niet tegen me:” Nu heb je wel genoeg gehad!”
Nee, iedere keer geeft Hij weer overvloedig..
Daar ben ik Hem zo dankbaar voor.

In de bijbel lees ik over David, die lang voordat hij koning was, steeds moest vluchten voor koning Saul, en later voor zijn zoon Absalom.
Maar David zocht steeds weer hulp bij God.
En dan Hanna, kinderloos, zocht in haar verdriet in de tempel hulp en troost bij God.
De schoonmoeder van Petrus, die met hoge koorts op bed lag.
En dan, zo staat er geschreven, vroegen ze Jezus om hulp voor haar.
En ze genas.

De vier mannen die met hun verlamde vriend, door de drukte in het huis, niet naar binnen konden.
Met hun creativiteit lieten ze hun vriend door het dak voor de voeten van Jezus zakken en vroegen zo de hulp van Jezus.
Ik zou zo nog wel even door kunnen gaan maar ik eindig met ons grote Voorbeeld:
Jezus.
We lezen over Zijn geestelijke strijd in Gethsemané , waar Hij bad: “Vader, indien het mogelijk is, neem deze beker van Mij weg, maar niet wat Ik wil, maar wat U wilt.
(Mattheüs 26 : 39-44)
Hij zocht en ontving hulp van God.
En God gaf Hem kracht om staande te blijven.
Om datgene waartoe Hij gekomen was te kunnen volbrengen.

Wat een kracht zit er in bovengenoemde tekst, wat een bemoediging.
Het is als het ware een belijdenis.

Wat ik u van harte toe bid is, dat u deze woorden ook zo mag ervaren; dat uw hulp van de Heere is, Die hemel en aarde gemaakt heeft.
Amen.

Met een hartelijke groet,
Mieke

 

 

 

 

Ik sluit mijn ogen en even ben ik weer het kind van vroeger, dat het spel speelt met haar vader van vertrouwen.

Recht door, stoep op, stoep af.
We gaan de hoek om, even wachten, een auto.
Ja, stoep af, stoep op; ogen dicht houden hoor!

Hoe spannend was dit spel om te spelen, want niet altijd was wat hij zei waar.
Soms deed hij net alsof er een stoep was en stapte je in het niets.
Maar nooit zei hij dat er iets niet was, als dit wel zo was; nooit liet hij je expres misstappen of vallen.
En als je misstapte en struikelde, dat hield zijn hand je stevig vast.

Vaak speelden we dit spel op weg naar de kerk of onderweg terug naar huis.
Het maakte de wandeling aangenamer, want ik vond het niet altijd even fijn om naar de kerk te moeten lopen.

Blindelings vertrouwen op wat je vader zegt.

Waar is de tijd gebleven.
Waar is het kind dat haar ogen dicht durfde te doen en haar vader vertrouwde dat hij haar niet zou laten vallen.
Waar is het kind dat het steeds opnieuw durfde te spelen omdat het spannend was, maar ook omdat het wist: vader houdt mij stevig vast.
Zelfs als het eens mis ging, het toch weer durfde te doen, omdat het niet bang was voor wat er kon gebeuren, want nooit liet vader haar in de steek.

 

 

Blindelings vertrouwen…

 

Gaan als een kind
aan de hand van de Vader.
Blindelings vertrouwend
op God, de Vader, keer op keer.

 

Ik sluit mijn ogen
en denk terug aan de tijd,
aan het kind van weleer.

In mijn hart groeit het verlangen
naar blindelings vertrouwen,
maar nu op mijn Heer.

Mijn weg door ’t leven gaan,
wetende, Hij zorgt voor mij,
iedere dag weer.

Zijn Woord wijst mij de weg,
Zijn hand houdt mij vast,
vanuit de hemel ziet Hij op mij neer.

 

 

 

   Morning Meditation

 

   Schilderij: Jenedy Paige

   www.jenedypaige.com

 

 

Heer,
ik kom tot U
en in de stilte
van de nieuwe,
ontluikende dag,
zoek ik
Uw aanwezigheid.

 

Ik sluit mijn ogen,
vouw mijn handen;
ik verlang ernaar
om met U
alleen te zijn.

 

U bent mijn Heer
en het is

mijn diepst verlangen
dat U mij
op al mijn wegen
leidt.

 

Ik heb geen woorden
om te spreken,
Heer;
‘k wil slechts alleen
gewoon even

met U
samenzijn.

 

Want,

in de stilte
van deze nieuwe dag,
in Uw aanwezigheid,
kom ik tot rust
en ontvang ik
nieuwe kracht.

 

Uw Geest
doorstroomt
mijn wezen
als ik U,

hier,
in de stilte
ontmoet.

 

In mijn hart
ontspringt een lied
van lof en dank;
en ik zing voor U,
heel zacht.

 

Niets

mag dit

stille samenzijn
verstoren;
hier
ligt mijn sterkte
als ik
de nieuwe dag
begroet.

 

 

 

 

 

 

Het is inmiddels al weer ruim een maand geleden dat we afscheid hebben moeten nemen van onze Shirah.

Op de plaats waar haar mand stond, liggen nog haar speeltjes als stille getuige van haar lange aanwezigheid in ons gezin.

Ik kan er nog niet toe komen om ze weg te doen.

Shaila lijkt haar rust weer te hebben hervonden, al reageren haar oortjes nog wel als wij Shirah's naam laten vallen of noemen.

 

Toch zal ze niet lang meer alleen zijn, want met een kleine maand hopen wij weer een nieuwe pup te krijgen.

Nee, helaas geen Benner Sennen meer, dat durf ik niet meer aan.

Mijn rug en gewrichten zorgen af en toe voor te veel problemen en ik moet er niet aan denken dat ik mijn hondje weer weg moet doen omdat ik er toch niet goed voor kan zorgen.

Bij Shirah was dat echt een probleem aan het worden.

Ik kon haar niet goed meer borstelen en haar vacht begon al te vervilten.

Heel erg vond ik dat, maar ik kon er niets aan doen.

Doordat ze ook al behoorlijk op leeftijd was, maakte het me aan de andere kant niet zo heel veel meer uit.

Als de bovenlaag er dan maar goed uitzag en ze nergens last van had, dan was het goed.

Van wandelen hield ze ook niet, dus ook dat was geen probleem.

Maar met een nieuwe hond wilde ik daar toch weldegelijk rekening mee houden en zo gaan we van een hele grote hond naar een hele kleine hond.

Ach, ik heb mijn lievelingshond tenminste gehad en eigenlijk houd ik gewoon heel veel van dieren, dus groot of klein, alles is beter dan niets.

(Nou ja, daar is mijn man het niet helemaal mee eens, want met een chihuahua hoefde ik toch echt niet thuis te komen  )

Maar, hij kan gerust wezen, want het wordt geen chihuahua.

 

Jaylinn, (zo gaat zij heten) is een kruising Malteser/Havaneser.

Voor het eerst in 28 jaar krijgen wij dus een klein hondje inplaats van een middelgrote/grote hond.

Van ongeveer 39 kilo gaan wij naar ongveer 5 kilo.

Een heel verschil, maar ik weet dat ik er goed aan doe en daar gaat het om.

 

Wat toch ook wel heel bijzonder is, is dat Jaylinn geboren is op de dag dat wij afscheid hebben moeten nemen van onze Shirah.

Ik heb haar daar niet op uitgezocht, want we kwamen daar later pas achter.

Hoe wel de geboortedatum van Jaylinn erbij stond, was het niet tot mij doorgedrongen.

Toch vind ik dit wel een leuke en bijzondere bijkomstigheid.

 

Jaylinn is nu een allerschattigst hondje van bijna 5 weken en heerlijk speelt met haar broertjes en zusje.

Nog even en ze mag verder spelen met onze poes, Shaila, al zullen ze wel eerst even aan elkaar moeten wennen, maar dat zal vast wel goed komen.

Shaila heeft altijd verwoedde pogingen gedaan om onze Shirah zover te krijgen dat zij met haar ging spelen, maar helaas, onze Shirah was te lui van aard om zich ook maar ergens voor in te spannen.

Misschien dat ze nu een echt speelkameraadje krijgt.

We wachten  het af, maar het zou wel leuk zijn.

 

 

 

Nog even samen uit één bak eten.

(De zwart/witte is een broertje van Jaylinn)

 

 

 

 

Na een drukke week, het is immers vakantie, geniet ik van de stilte van deze ochtend.

Het huis is in diepe rust.

Slechts één kind is er nu thuis en die ligt nog op één oor.

Manlief is aan het werk en ik drink de stilte en diepe rust in.

Met die rust en stilte is er gelijk ook het verlangen om te schrijven en ik pak mijn Psalmenreflectiedagboek er weer eens bij.

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik daarin gekeken heb en mijn gedachten heb laten gaan over de teksten uit de Psalmen die daarin staan.

 

Mijn hand stopt bij 'Verlangen naar God.'

 

'Beter één dag in Uw voorhoven dan duizend dagen daarbuiten ...

Ik roep tot U, Heer: 'U bent mijn schuilplaats.'

Wijs mij Uw weg, Heer, laat mij wandelen op het pad van Uw waarheid,

vervul mijn hart met diep ontzag voor Uw Naam.

U, Heer, mijn God, zal ik loven met heel mijn hart, Uw Naam voor eeuwig prijzen.

Ik strek mijn handen naar U uit ...'

 

 

 

Heer, dicht bij U zijn,

iedere dag van mijn leven,

is mijn diepst verlangen.

Dagelijks te wandelen,

met diep ontzag voor U

en een hart vol lofgezangen.

 

Wijs mij Uw weg, o Heer,

opdat ik het pad

van uw waarheid zal gaan.

U wil ik eren en dienen

al de dagen van mijn leven;

U is mijn hart toegedaan.

 

Mijn handen strek ik uit naar U,

omdat ik van U alles,

ja, alles verwacht.

U bent mijn schuilplaats,

mijn al in al,

mijn Bron van Liefde,

Hoop en Kracht.

 

 

- Amen -

 

 

Als ik deze woorden aan het papier heb toevertrouwd, komt de vraag in mij op of ik werkelijk wel zo naar God verlang?

Soms is het schrijven ook een worstelen met woorden om iets op papier te krijgen, niet altijd is het makkelijk om wat je voelt, wat er in je leeft in woorden om te zetten en soms is er ook niet echt een gevoel bij, het gevoel dat 'erbij zou horen.'

 

Verlang ik werkelijk zo naar God?

Wil ik echt Zijn wegen wel gaan, Zijn pad van waarheid bewandelen?

Is Hij echt mijn al in al, is mijn hart Hem echt toegedaan?

Voel, ervaar ik die diepe hunkering?

 

Terwijl ik deze woorden schreef, was er geen diepe hunkering, geen diep verlangen, maar eerder een worstelen met de woorden uit de Bijbelteksten om alles op papier te zetten.

Maar als ik vervolgens mijn gedachten over deze dingen laat gaan en mezelf de vragen stel, komt er een diep gevoel van innerlijke rust en vrede in mijn hart.

Niet altijd is er een uitbundige uiting van verlangen naar God, soms is er gewoon dat stille zeker weten dat je niets anders wil dan Hem volgen, dienen en eren.

Ik besef weer eens opnieuw dat gevoelens bedriegelijk zijn, dat ik niet afhankelijk ban van wat ik voel om deze dingen te kunnen schrijven, maar dat ik het kan en mag omdat het diep in mijn hart verankerd is.

 

Ja, Hij is mijn al in al, mijn alles.

Naar Hem verlangt mijn hart.

 

 

 

 

 

 

 

Mijn God, maak mijn hart zuiver
en mijn geest standvastig.

 

Psalm 51:12

 

    

 

Als ik bid:

Maak mijn hart zuiver, o God,

dan bid ik eigenlijk;

Heer, laat mij zien

wat er niet goed is

in mijn leven.

Dan geef ik aan,

dat ik bereid ben

om Zijn wil te doen
en mijzelf volledig
aan Hem over te geven.

 

Als ik bid:

Maak mijn geest standvastig, o God,

dan bid ik eigenlijk:

Heer, ik wil niet langer zijn

als de golven der zee

die gaan op en neer.

Dan geef ik aan,

dat ik bereid ben

om te worstelen

en te strijden,

ook al doet het soms
behoorlijk zeer.

 

Als ik bid:

Maak mijn hart zuiver
en mijn geest standvastig, o God,

dan bid ik eigenlijk:

Heer, ik wil leven tot Uw eer

en Uw Naam verhogen.

Dan geef ik aan,

dat ik bereid ben

Zijn wil te doen

en Zijn wegen te gaan,

onverschrokken,

doch zeer bewogen.

 

 

 

Iemand zei eens dat de mens die vriendschap zaait, altijd overvloedig zal oogsten.
Daar zit heel wat waarheid in en daarom gaat deze Oppepper over naastenliefde.

 

 

         Oppepper

 

 

Een zendeling in China vertelde eens het volgende verhaal over een van zijn volgelingen. De man, een eenvoudige boer, was een van de weinige gelovigen in zijn dorp waar iedereen hem minachtte voor zijn geloof in die onbekende God.
Op zekere dag stond de man op een heuvel bij zijn rijstveld en zag hij tot zijn schrik dat de oceaan zich heel ongewoon gedroeg.
Het kon maar één ding betekenen: er was een Tsunami in aantocht.
Er moest direct iets gebeuren.
De meeste dorpelingen waren bezig in de vallei en hadden geen flauw benul van het gevaar dat hen te wachten stond.
Hoe kon hij iets voor ze doen?
Hoe kon hij ze naar de heuvel leiden waar ze veilig zouden zijn voor de aanstormende Tsunami?
Zonder te aarzelen zette hij zijn rijstveld en aangrenzende onderkomen in brand en begon wanhopig aan de alarmbel te trekken.
De dorpelingen zagen het vuur en stroomden direct naar de heuvel om de brand te blussen.
Toen ze op de heuvel waren aangekomen bereikte de Tsunami de kust en werd alles in de vallei met de grond gelijk gemaakt.
De dorpelingen realiseerden zich wat de boer voor hen gedaan had.
De boer werd een held en werd niet langer geminacht, maar wat nog belangrijker was: de deur naar het geloof in de God van de liefde werd wagenwijd geopend en velen keerden zich tot Jezus.

Bijna iedereen zoekt naar genegenheid; naar warmte en geluk.
Overal kom je mensen tegen op zoek naar een straaltje hoop in een donkere wereld. Waar is het licht?
Waar is er redding?
Zo vragen veel mensen zich af: "Zie je mij wel staan?
Raak me toch aan!
Houd me vast en help me om genezing te vinden.”
Van buiten zien de meeste mensen er goed georganiseerd uit.
Netjes gekleed, goed verzorgd en met een zelfverzekerde uitstraling die je al snel kan misleiden.
Maar van binnen is het een ander verhaal.
De strijd is soms heel groot en Jezus ziet alle tranen die iemand in het geheim, diep van binnen, vast heeft zitten.
“Waar kan ik echte vrede vinden?”
Als jij iemand kunt laten zien dat echte liefde wel degelijk bestaat, is er hoop dat het geloof dat God bestaat, gaat groeien.
De Bijbel stelt immers: “God is liefde.” (1 Johannes 4:8)
Daarom is het tonen van oprechte liefde onze eerste verantwoordelijkheid jegens deze wereld.
Kwam Jezus niet juist met dat doel?
Hij kwam om de wereld Gods liefde te tonen en Hij vraagt van ons om dat voorbeeld te volgen, tot in de kleinste details.
Vergis je niet, zelfs de kleinste dingen kunnen heel veel betekenen.
Een kleine attentie, een beetje vriendelijkheid, een glimlach in plaats van een boze blik… Alles heeft betekenis en alles heeft zijn uitwerking op een ander.
Mensen van wie je het totaal niet zou verwachten bloeien soms helemaal op en laten je binnen in hun geheime wereld, zodat jij daar als een goede tuinman samen met Jezus mag planten en zaaien.

 

 

Al heel wat boekjes hebben in mijn vensterbank gelegen of op de poef naast mijn stoel en waar ik regelmatig, zo niet iedere dag, een stukje uit lees.

Soms ’s morgen als ik net ben opgestaan en aan mijn kopje koffie zit en soms zomaar even ergens op de dag.

Vanmorgen was ik al vroeg wakker.
Om 6.00 uur werd ik gewekt door stemmen buiten op straat van mensen die schijnbaar al vroeg op pad moesten met de kinderen.
Soms val ik vanzelf weer in slaap, maar vanmorgen dus niet en even baalde ik.
De enige dag van de week dat ik niet om half zeven ophoef en ik ben nog vroeger wakker dan anders.
Na een half uur had ik het wel bekeken in mijn bed en ben maar naar beneden gegaan.
Verwarming en het koffiezetapparaat aangezet, want ja, normaal is het warm beneden en staat mijn kopje koffie klaar, maar niet om half zeven op de zaterdagmorgen.
Even later duik ik in mijn stoel bij het raam met mijn kopje koffie en pak het boekje.
‘Rusten in Zijn liefde’ staat er boven.
En hoewel ik de tekst en het stukje in eerste instantie niet helemaal kon rijmen met elkaar, riep het geschrevene wel herinneringen op en mijn gedachten gingen terug naar de tijd dat onze kinderen nog klein waren en ik als moeder en huisvrouw soms het gevoel had, dat mijn leven uit niets anders bestond dan zorgen voor de ander, rommel ruimen en schoonmaken.
En dat iedere dag weer opnieuw.

Soms leek mijn leven zo zin- en betekenisloos, ongeacht wat anderen ook zeiden over hoe belangrijk het opvoeden van kinderen was en het bieden van een thuis, er zijn etc. etc..
Er waren gewoon momenten dat ik er gewoon helemaal geen zin meer in had en dat de sleur van alle dag mij neerslachtig maakte.
Er is dan slechts één plek waar je naar toe kunt gaan.
Er is altijd Eén Persoon die er elk moment van de dag voor je is en bij wie je alles kunt neerleggen.
Die naar je luistert en bij wie je tot rust kunt komen, bij wie je vernieuwde kracht ontvangt om weer verder te kunnen.
Ik moet echter wel bekennen dat, hoewel ik dit wist, het niet altijd deed.

Soms stak ik mijn klaagzang bij Hem af, maar was niet bereid om tot rust te komen in Zijn nabijheid, maar koos ik ervoor om boos en bokkig te blijven.
(Waar je uiteindelijk alleen jezelf mee hebt en Hem nog eens verdriet mee doet)

 

Maar we hebben een liefdevolle en geduldige Vader, dat heb ik door de jaren heen echt mogen ervaren.
Zijn woord, dat niets kan ons scheiden van Zijn liefde, is meer geworden dan alleen woorden.

En zo kom ben ik weer  terug bij de tekst die boven het stukje staat:
Want ik ben ervan overtuigd dat noch dood, noch leven, noch engelen, noch overheden, noch krachten, noch tegenwoordige, noch toekomstige dingen, noch hoogte, noch diepte, noch enig ander schepsel ons zal kunnen scheiden van de liefde van God in Christus Jezus, onze Heere. (Romeinen 8:38,39 HSV)

 

Hoe onvoorstelbaar groot is toch Zijn liefde voor mij!

 

 

 

Heer, er zijn soms van die dagen
dat de sleur van alle dag
mij onderuit dreigt te halen.
Gevoelens van neerslachtigheid
maken zich van mij meester
en doen mij van mijn leven balen.

Soms lijk ik alleen maar goed genoeg
voor het poetsen en het boenen,
het ruimen van andermans rommel.
De kinderen vreten al mijn energie
en waar blijf ik dan nog als persoon?
Ik voel me af en toe echt een arme drommel.

Zo had ik het mij niet voorgesteld,
getrouwd en moeder zijn,
dagelijks zorgen voor mijn gezin.
Het lijkt soms van zo weinig waarde
en ik vraag me af wie ik dan ben,
wat geeft mijn leven waarde en zin.

Soms ben ik zo moe, Heer,
van al die dagelijkse beslommeringen
en de sleur van alle dag.
En toch, ach,
ik zou ook weer niet anders willen;
dank U Heer, dat ik gewoon
even bij U komen klagen mag.

Af en toe moet ik gewoon mijn verhaal even kwijt;
wat ben ik dan blij en dankbaar
dat ik alles bij U neer kan leggen.
Ik kom tot rust in Uw liefdevolle nabijheid
en ik dank U, Heer,
dat ik alles tegen U kan zeggen.

Hoe kostbaar en waardevol
zijn deze momenten
zo even dicht bij U zijn.
Vergeef mijn klagen, Heer;
zo rustend in Uw liefde
maakt dat de zon weer schijnt.

Ik dank U, Heer,
dat niets mij kan scheiden

(ook niet mijn zuchten en klagen)

van Uw liefde voor mij.
Uw liefde en trouw
zijn voor altijd en eeuwig;
Geloofd zijt Gij!

 

 

 

Heer, U zegent wie zich richt naar U,
liefdevol beschermt U haar,
als een schild.

Psalm 5:13

 

Zegen en bescherming

 

Wat een geweldig bemoedigend woord van God om mee te gaan slapen. Als wij ons richten op Hem, zal Hij ons zegenen en ons liefdevol beschermen. Ja, als een schild rondom ons zijn. O, de nachten kunnen soms zo lang en eenzaam zijn. De stilte en duisternis je zo onrustig maken. Ja, misschien zelfs angst aanjagen. Maar God zegt: ‘Richt je hart op Mij en Ik zal je zegenen en je liefdevol beschermen. Neem deze woorden in gedachten mee als je zo gaat slapen en laat ze zijn als een warme deken van liefde, die rust en vrede geeft, en die alle eenzaamheid, stilte en duisternis je belagen, doet verdwijnen.

 

 

 

                                     April 2012

 

 

Crisis!

 
En Hij zeide: “Neem nu uw zoon, uw enige, dien gij liefhebt,

Izak, en offer hem aldaar tot een brandoffer aan Mij”

Genesis 22:2

 

Met oplossingen aankomen wanneer we in moeilijkheden zitten is in werkelijkheid met zout komen wanneer het ei op is.

We lezen dat steeds meer mensen in geldproblemen raken.

Velen zeggen dat dit komt door de financiële en economische crisis die er op dit moment heerst.

Maar ik vraag mij af of dit wel zo is.

Ik geloof dat dit probleem al veel langer speelt in onze samenleving.

We kregen genoeg waarschuwingssignalen, dat het financieel niet goed ging, maar we sloegen deze in de wind.

Wat doet een crisis met de mens?

Iedere crisis heeft niet alleen een negatieve maar ook een positieve zijde.

Het maakt datgene wat wij onbewust of bewust negeren niet onder ogen willen zien weer zichtbaar.

Een van de dingen die zichtbaar wordt is hoogmoed en hebzucht.

Geldzucht en het verlangen naar materiële zaken heeft ons leven gekleurd.

Als het ons goed gaat dan zeggen we gemakkelijk dat we op God vertrouwen.

Maar vertrouwen wordt echter pas écht op de proef gesteld als we met minder gemakkelijke omstandigheden in ons leven geconfronteerd worden.

Hoe reageer je wanneer de kans groot is dat je wordt ontslagen en daardoor
misschien je huis kwijtraakt.

Je vaste lasten stijgen maar je inkomsten blijven of worden minder.

De onzekerheid over het pensioen.

Gaan we ons zorgen maken over wat er al dan niet fout kan gaan of gaan we, net als
Abraham, de weg van geloof met die zekerheid dat God zal voorzien.

Wanneer je het leven van Abraham bestudeert dan ontdek je dat zijn leven een en al crisis is.

Maar als je zijn levensweg volgt dan zie je dat hij er steeds beter en sterker uit komt. Op het cruciale moment van zijn leven beproefde God het geloof van Abraham tot het uiterste.

Zijn geloof bewees sterk te zijn.

En zijn geloof werd beloond.

Abraham kreeg, omdat hij op God vertrouwde, Izak terug en God zelf voorzag in het lam.

Het Lam dat het gehele mensdom als offer nodig zou hebben.

Op die dag maakte God Zichzelf bekend aan Abraham als Jehovah Jireh - de HEERE zelf zal voorzien.

 

Je vraagt je misschien af waarom God crisissen toelaat in ons leven.

In de eerste plaats wil Hij ons geloof op de proef stellen.

Het laat ons zien hoe kwetsbaar en afhankelijk we zijn als mens.

Een crisis brengt ons op onze knieën.

God heeft het allerbeste met ons voor.

Het is Zijn verlangen dat wij volkomen op Hem gaan vertrouwen en niet in eerste instantie op mensen steunen voor uitkomst en hulp.

Er ligt een belofte in het vertrouwen in Hem, namelijk Zijn zegen.

De gehoorzaamheid van Abraham werd beloond met een zegen.

Gehoorzaamheid is de sleutel!

Hij zal voorzien in wat u nodig hebt.

Ik ben daarvan een levend getuige.

Hij zal ervoor zorgen dat de beproevingen u niet teveel worden.

Hij zal ook een uitweg uit de beproevingen geven, zodat u er tegen opgewassen bent.

Het enige wat u moet doen is Hem vertrouwen en gehoorzamen.

Zowel arm als rijk gaan door deze crisis, maar wij als gelovigen hebben een voorsprong op de goddelozen.

Wij hebben een plaats waar we naar toe kunnen gaan, namelijk naar onze Hemelse Vader.

Hij die omziet naar Zijn kinderen!

Hij die HEER is over elke crisis!

 

Terwijl ik dit woord aan het schrijven benl kwamen deze gedachten in mij op.

De slager vraagt; mevrouw, mag het ietsjes meer zijn?

Waarop ik antwoord; nee, laat het maar ietsje minder zijn.

Zijn wij tevreden met ietsjes minder?

  

Liefdevolle groet en Gods zegen.

Tjitske

 

 

 

 

 

Met een paar vrouwen komen wij eenmaal in de maand bij elkaar om te bidden voor  vervolgde vrouwen.
We schrijven vervolgens één of meerdere kaarten voor de vrouwen waarvan Open Doors de namen geeft en er tevens voor zorgt dat ze ook op de plaats van bestemming komen.
Af en toe hoor je (gelukkig) ook hoe het verder ging of zien we foto’s van de vrouwen met de kaarten.

Een keer per jaar is er een speciale ontmoetingsdag; de Women to Women-dag.
Afgelopen zaterdag was de Women to Women-dag in de Chr. Gereformeerde Kerk in Ermelo.
Een speciale dag voor vrouwen die een bewogen hart hebben voor de vervolgde christenvrouwen.
Hoewel ik inmiddels alweer een tijdje deel uitmaak van een Gebeds- en schrijfgroep van women to Women (verderop daarover wat meer) was ik op zo’n dag nog niet eerder geweest.
Dit was voor mij dus de eerste keer om met wel tweehonderd vrouwen samen te komen om te luisteren naar de verhalen van en over de vervolgde christenvrouwen en de landen waar zij wonen.
Deze keer stonden de vrouwen uit Centraal-Azië centraal.

Het was een indrukwekkende dag en dat kon natuurlijk al niet anders, omdat het een dag was die in het teken stond van de Vervolgde Christenvrouwen.
En dan maakt het even niet uit welk gebied of land zij wonen.
Het is indrukwekkend, omdat alle dingen waar deze vrouwen mee geconfronteerd worden, ons eigenlijk vreemd zijn.

Het was dan ook goed om deze dag te beginnen (naast gebed natuurlijk) met een Bijbelstudie.
Eerst Gods woord open en daarna verder.
Anneke Companjen sprak over ‘Geloof, hoop en liefde’, niet vanuit 1 Korinthe 13, zoals je zou verwachten, maar vanuit Johannes 14.
wat mij als eerste trof was hetgeen zij zei over de hoofdstukken 13 t/m 17 (uit het Johannes-evangelie), namelijk dat  Jezus daar Zijn hart deelt met Zijn discipelen.
Dat raakte mij diep.
Vlak voor Zijn lijden en sterven deelt Jezus Zijn hart met Zijn discipelen.
Hoewel ik deze hoofdstukken al zo vaak gelezen heb, doet het mij verlangen naar ze opnieuw te lezen, om deel te hebben aan wat de Here Jezus gedeeld heeft met Zijn discipelen.
Het wekt het verlangen in mij, om samen met de discipelen, opnieuw te zien wat er in het hart van de Here Jezus leeft.
Het thema werd in deze studie als het ware praktisch gemaakt vanuit het hart van de Here Jezus.

Vervolgens werden we meegenomen naar Centraal-Azië.
Er werd wat verteld over de vrouwen uit deze landen, een stukje geschiedenis en de mate van vervolging.
Ook werd er iets verteld over in welke omstandigheden men daar leeft en dan natuurlijk in het bijzonder de positie van de christenvrouw in deze landen.
We kregen een glimp te zien van de armoede die daar heerst, de werkeloosheid en de gevolgen daarvan.
Het is bijna onmogelijk voor ons, die in het vrije westen leven, om je een voorstelling te  maken van de positie van onze zusters in die landen, de dingen waarmee zij worden geconfronteerd.
Vrouwen hebben in die landen weinig tot geen waarde, het huiselijk geweld is groot en dit is niet zo verwonderlijk als je je bedenk dat alcohol en drugs daar zo goedkoop zijn.
Abortus, mensenhandel, prostitutie, ze staan er alleen voor.
Van straat geplukt worden, gekidnapt, uitgehuwelijkt.

En toch zijn deze mensen, in hun grote armoede erg gastvrij.
Ze delen van het weinige dat ze hebben.

De media is negatief over de christenen.
De druk vanuit de Islam en de maatschappij is groot.
Christen-zijn betekent je baan kwijtraken als ze er achter komen, niet kunnen studeren, uit je huis gezet worden, afgesloten worden van gas en water, zelfs niet normaal begraven kunnen worden.
En in deze dingen delen je familieleden mee, dus de druk vanuit de familie is dan ook zeer groot, want je bent als christen een schande voor je familie.
De reputatie van familie is het belangrijkste.
Christenen worden gezien als mensen die het land bevuilen.

De verhalen over verschillende vrouwen raken me diep.
Hun toewijding, hun geloof, hun strijd, de onmogelijke keuzes waar ze soms voor geplaatst worden, roepen de nodige emoties op.
Hoe zou je onbewogen kunnen blijven onder deze verhalen.
 

De woorden van één van deze vrouwen heb ik opgeschreven:

Als ik eenzaam ben,
als er beproevingen zijn,
dan hol ik naar God toe.
Ik bid.
Ik blijf staan.
Ik blijf dienen.

Zou ik dat kunnen zeggen in zo’n positie?
Al is het misschien beter om mezelf af te vragen: kan ik dat zeggen in de moeilijkheden van mijn eigen leven?

Het was goed om even te kunnen gaan eten en zo even afstand te kunnen nemen van alles wat ik gehoord had.
Even alles laten bezinken, zodat er ruimte komt.

’s Middags ging het programma verder en kregen we het een en ander te horen over de kaarten die geschreven worden.
Wat was het mooi om te zien (foto’s) en te horen wat het met de vrouwen doet om post te krijgen, maar ook welke uitwerking op de mensen om hen heen het kan hebben als zij in de gevangenis zitten.
De vreugde op hun gezichten, de verhalen over hoe het hen bemoedigd dat er door zoveel andere vrouwen aan hen wordt gedacht en voor hen wordt gebeden.
het motiveer mij nog meer om te blijven bidden en schrijven.
Te meer nog als ik hoor wat er gezegd wordt.

‘Iedere kaart is een hand van een christen die de ander vasthoudt.’

Daar word ik stil van.
En dan kun je natuurlijk niets anders doen dan een kaartje schrijven.
Eén van de medewerkster gaat binnenkort op reis en de kaarten, die we deze middag schrijven, neemt zij mee.
Als ik dan opnieuw de woorden van hierboven lees, dan zie ik het als het ware voor me, hoe al die kaarten handen worden die de vrouwen daar vasthouden.

De video’s, PowerPoints en foto’s die we deze dag zien, helpen mee om diep bewogen te raken met onze zusters zo ver weg in zulke moeilijke omstandigheden.
Het moedigt je aan en inspireer je om biddend naast deze vrouwen te gaan staan.

Open Doors doet wat zij kan.
Hoe belangrijk is goede lectuur en Bijbels, boeken, kalenders, posters.
En wat is het belangrijk om mee te gaan me de tijd waarin we leven dmv. video, film, audioboeken, USB-stick.

Er is veel vraag naar vertaalde boeken van o.a. Stormie Omartian zoals ‘De kracht van de biddende vrouw’.
Ze gaan bidden voor hun mannen en veranderingen vinden plaats.
Wonderen gebeuren.

‘Van deurmat tot kostbare kroon.’
De vrouwen worden daar opgevoed als zijnde van geen waarde.
God verandert door de Heilige Geest deze denkwijze.
Seminars, conferenties die georganiseerd worden, helpen mee aan herstel en genezing.
Brengen nieuwe moed, nieuwe initiatieven en visies.
Vrouwen komen bij elkaar onder het mom van een kookgroepje en bouwen elkaar op, bemoedigen elkaar, delen praktische zaken.

Er is nog zoveel meer hulp nodig.
Op economisch gebied, de maatschappij laten zien dat christenen geen vergif zijn, een veilige plek creëren voor vrouwen die uit huis gezet zijn en hen weer helpen aan woonruimte en werk.
Meelopen.

Maar hetgeen altijd en overal door iedereen gevraagd wordt, is: ‘Willen jullie voor ons bidden?’
En zo namen we ook een moment de tijd om te bidden voor onze vervolgde zusters in Centraal-Azië.

Als afsluiting van de dag werd er nog aandacht geschonken aan ‘Walk for Women’.
Gesponsorde wandeltochten die je kunt organiseren voor onze vervolgde zusters.
Open Doors – Women to Women – heeft speciale pakketten klaarliggen met alle benodigde informatie.
Eén vrouw vertelde wat over de door haar georganiseerde tocht en daar kregen we ook een impressie van met het filmpje wat er gedraaid werd.

En zo kwam er een einde aan een indrukwekkende dag.
Wat is het goed om eens stil te staan bij de vervolgde kerk, bij vrouwen zoals jij en ik, maar die niet die vrijheid hebben die wij hebben en die niet behandeld worden zoals jij en ik.
Het zijn geen heilige vrouwen, maar echt vrouwen zoals jij en ik, alleen in omstandigheden die wij ons nauwelijks voor kunnen stellen.
Laat het ons hart raken, laat het ons hart bewogen maken en laten we in actie komen en onze handen vouwen voor deze vrouwen die onze zusters zijn.
Richt een Gebeds- en schrijfgroepje op, of kijk waar een groep is en sluit je aan.
Open Doors help je graag op weg.

 

Tot slot.

Momenteel lees ik net het boekje ‘Ontwapenend gebed’ van Anne van der Bijl en Al Janssen en daarin kwam ik een paar heel bijzondere dingen tegen, waarvan ik er graag twee wil delen als aanmoediging om te gaan bidden voor deze vrouwen en anders om je in ieder geval er toe aan te sporen om er eens over te gaan nadenken.

Eén is een gebed dat Al Janssen bidt voor elke reis die hij maakt en de tweede is wat gebed doet.

Heer, laat mij zien wat U ziet,
horen wat U hoort,
liefhebben wat U liefhebt,
haten wat U haat
en voelen wat U voelt.

“De onzichtbare hand van God wordt in beweging gebracht door gebed.”

 

 

Voor meer informatie kun je gaan naar: Open Doors -  Women to Women

 

 

 

 

 

Met mijn stem riep ik tot de HEERE,

 

 

 

HEERE, onze Heere, hoe machtig is Uw Naam op de hele aarde!

 

  

 

14-10-2000    -    † 3-04-2012

 

 

Vandaag is het precies een week geleden, dat we onze Shirah hebben moeten laten inslapen.
Een week, waarin menigmaal mijn emoties de overhand kregen en het verdriet om ons hondje heel diep en intens was.
De lege plaats die zij achterlaat is groot, letterlijk en figuurlijk.
Bijna elfenhalf jaar maakte zij deel uit van ons gezin.
Jaren van vreselijk in de weg lopen/liggen, lachen om wat ze deed en genieten van wie zij was.

Ze was geen uitbundige hond.
Eigenlijk was ze, heel eerlijk gezegd, een behoorlijk luie hond.
Van wandelen hield ze niet.
Het stukje lopen met het uitlaten was voor haar voldoende.
Het eerste jaar van haar leventje ging ze er gewoon bij zitten als ze niet meer verder wilde en zolang ze nog niet zo groot was, tilde ik haar nog weleens op en droeg haar, dicht tegen me aan, naar huis.
Nee, niemand hoeft mij te vertellen dat het eigenlijk niet goed is om te doen, maar ach, ik wilde een hond als maatje, als gezelschap en niet eentje om gehoorzaamheidsprijzen mee te winnen.
Toen ze ouder werd en ik haar allang niet meer kon dragen, nam ze gewoon de riem in haar bek en zette haar lichaam schrap.
Het was dan net alsof zij wilde zeggen: ‘Stop, tot hier toe en niet verder.
Deze kant op is naar huis.’
En dan trok ze vervolgens al wat aan de riem om de weg, die naar huis liep, in te slaan.
Als ik, of mijn  man, eens een stukje verder wilden, moesten we haar het eerste stukje altijd even meetrekken.
Vervolgens legde zij zich er bij neer met een blik van: oh, oh, de baasjes moeten weer zo nodig…

Wat kon ze je lief en droevig aankijken.
Het was een hond waarbij je kon smelten zoals zij je aan kon kijken.
Wat was ze lief.
Helaas was ze door een akkefietje met iemand, heel bang geworden voor mannen.
Je moest toch wel heel vaak over de vloer komen wilde je haar voor je winnen.
Negeren was de beste oplossing om contact met haar te krijgen.
Dat bleek wel toen een leraar van één van mijn kinderen op bezoek kwam.
Hij was toch wel bang voor haar, wat ik me ook wel een beetje voor kan stellen, want ze was toch best wel van een aardig formaatje.
Ik vertelde hem, dat hij echt niet bang hoefde te zijn, want dat ze door omstandigheden bang geworden was voor mannen.
Helemaal gerust was hij er niet op, maar vooruit dan maar.
Hij deed net alsof ze er niet was, negeerde haar compleet en juist toen ging ze pal naast hem zitten tegen zijn benen aan.
Oh, oh, doet zij anders nooit …
Ik heb haar maar snel naar de bijkeuken verhuisd.

Ze heeft letterlijk nooit een vlieg kwaad gedaan.
Nooit heeft ze ook maar enig blijk gegeven van boos zijn of agressie.
Zelfs als ze het zat was, deed ze niets anders dan of weglopen of zich er lijdzaam bij neerleggen.
Dan kon ze je aankijken met een blik van: Help…

Ze had eigenlijk maar één nadeel, en dat waren haar slechte nagels.
Yep, de conditie van haar nagels was ronduit slecht.
Het kan ook zijn dat het kwam van het weinige lopen, dat ze daarom niet genoeg sleten en ieder jaar geknipt moesten worden, maar beroerd was het wel.
Want ze heeft toch aardig wat keertjes een nagel eraf gehad.
En wat een bloederig gebeuren was dat dan.
Soms zat ik wel een uur lang met een handdoek de wond aan haar poot dicht te drukken voor dat het bloeden was gestopt.
De eerste keer was ik redelijk in paniek, dat weet ik nog wel.
alles zat onder het bloed, m’n hele keukenvloer zat onder
En Shirah stond gewoon heerlijk te eten terwijl het bloed van haar poot droop.
Ze was net uitgelaten en had bij de keukendeur op haar manier staan springen en daarmee was haar nagel ergens blijven haken en er afgerukt.
Geen kik had ze gegeven en haar eten, wat ze altijd kreeg na het uitlaten, had ik al klaar gezet, dus ze kon zo aanvallen.
Vervolgens betekende het een paar weken, iedere keer met het uitlaten, poot inpakken met een gaasje en huishoudfolie.
En ook menig voetbadje met soda tegen het ontsteken.
Ja, daar hebben we het toch wel heel druk mee gehad.
Eén keer per jaar gebeurde het zeker wel, da laatste jaren en soms wel twee keer.
Om maar niet te spreken van die kap die ze dan iedere keer weer op moest, want anders zat ze constant aan haar poot te likken met alle gevolgen weer van dien.
Hi, hi, ze was zo aan die kap gewend geraakt, dat, als het weer zover was en we de kap tevoorschijn haalden, ze zelf gewoon haar kop er door stak en verder ging alsof en niets aan de hand was.
Het maakte haar niet veel uit, alleen kon ze die weken niet op haar rug liggen en dat vond ze wel heel jammer.
Dus af en toe haalde ik dan de kap af de bleef ik bij haar in de buurt en kon ze even heerlijk liggen.
Ik moet wel zeggen dat ik in die perioden wel altijd de nodige blauwe plekken had, want zij banjerde gewoon door, kap of geen kap, waardoor je benen niet echt veilig waren.

Ach ja, zo even wat herinneringen aan ons hondje, die ons zo dierbaar was.
Nu is het stil en leeg.
De kinders die nog thuis wonen zitten al te huwen, mam, er moet maar gauw een andere hond komen hoor, het is veel te stil.

Tja, wij kennen eigenlijk geen huishouden zonder hond.
Dit was onze derde hond.
Onze eerste hond, Doggie, was een kruising Friese Stabij/Border Collie en ook zo’n droppie.
Zij was ongeveer anderhalf toen onze eerste zoon is geboren en is bijna dertien geworden.
De tweede hond, Sansha, was onze eerste Berner Sennen; maar zij was helaas niet zo lief.
Erg dominant en niet echt betrouwbaar.
Haar hebben we moeten laten inslapen toen zij vier was en vermoedelijk een hersentumor had.
En daarna kwam dan onze Shirah, weer net zo’n droppie als onze eerste hond.
En nu?

Ja, het huis is leeg en stil; zelfs de poes mist haar en loop regelmatig miauwend door de kamer en is aanhankelijker dan ooit.
Ja, ook ik wil weer een ander hondje, maar doe even rustig aan.
Elk dier is een schepsel van God en ik ben Hem dankbaar dat ik er zo van mag genieten en er zoveel liefde van mag ontvangen en troost.
Ergens is er weer een hondje (nu alleen heel wat kleiner vanwege mijn rug en gewrichten) wat wacht om in ons gezinnetje te komen.
Ja, ook hierin ga ik biddend te werk, dat heb ik wel geleerd na onze tweede hond.
Met alles mogen we immers bij Hem komen, dus ik mag ook met deze dingen bij Hem komen en ik dank Hem voor de geweldig lieve hond die we in Shirah hebben gehad.

 

 

Ruim elf jaar geleden
kwam je als klein hummeltje
ons gezin binnen.
Je was net een klein teddybeertje
en wist al snel ieders hart
voor je te winnen.

Je groeide op
en werd een echte puber;
te groot voor het één
te klein voor het ander.
Slungelig
en geheel buiten proporties;
maar wat hielden we al
van elkander.

Het duurde lang
voor je volwassen was,
wel bijna twee jaar.
Maar je groeide uit
tot een geweldig lieve hond,
wat zeg ik,
je werd een bijzonder exemplaar.

Als je niet meer verder wilde lopen,
ging je er gewoon bij liggen
of je pakte de riem in je bek:
‘die kant op is naar huis.’
Je was pas echt tevreden
als je weer was op de plaats
waar je vond dat je hoorde,
gewoon heerlijk thuis.

Je had niet veel eisen,
je was zo gauw tevreden,
maar ook wel heel erg lui van aard.
Naast eten en een grote kluif
was liggen het liefste wat je deed;
dan kwispelde je vrolijk met je staart.

’s Morgens werden we door jou begroet,
al moesten we de laatste maanden
daar wel naar jou toe voor komen.
Want je oude botjes wilden niet meer zo,
je bleef liever liggen
en nog wat dromen.

Nu ben je er niet meer;
de kamer is stil en leeg.
Zelfs Shaila  loopt onwennig rond
en mis je op haar manier.
Alleen met haar gemiauw
word ik ’s morgens nog begroet.
Dan mis ik je weer en denk,
was je ook nog maar hier.

 

 

Je vrouwtje

 

 

Er zijn velen die de opstanding van de Here Jezus uit de dood ontkennen, maar de Here Jezus is aan zeer vele mensen verschenen.

 

Als eersten waren het de wachters bij het graf, zij waren erbij toen de aanrde begon te beven en een engel van God naar de aarde kwam; de steen wegrolde en erop ging zitten.

Ze waren zo hevig geschrokken dat zij werden als doden.

Een aantal van hen zijn naar de stad gegaan en hebben aan de opperpriesters en de Farizeeën verteld wat er was gebeurd.

Daar, waar de opperpriesters en Farizeeën zo bang voor waren (Mattheüs 27:62-66), was alsnog gebeurd.

De wachters hadden het niet kunnen voorkomen en de opperpriesters en Farizeeën gaven als oplossing de soldaten een behoorlijke som geld; in ruil daarvoor moetsen zij rondvertellen dat zij 's nachts in slaap waren gevallen en dat de discipelen Hem toen hebben weggehaald. (Mattheüs 28:11-15)

Tot op de dag van vandaag doet dit verhaal de ronde.

 

De Here Jezus is ook verschenen aan Maria van Magdala (Johannes 20:11-18)

En aan Zijn leerlingen (Johannes 20:19-23)

Later nogmaals aan ZIjn leerlingen, maar nu ook was ook Thomas erbij (Johannes 20: 24-29)

En wat te denken van de Emmaüsgangers, hen heeft Jezus de schriften uitgelegd en ging met hen aan tafel (Lucas 24:13-35)

 

Jezus verscheen aan het meer van Tiberias.

Daar gebood Hij zijn discipelen om te gaan vissen om te kunnen  eten.

Op die plaats, nadat ze gegeten hadden, sprak Jezus indringend met Petrus.

(Johannes 21:1-19)

 

Eenmaal is Jezus zelfs verschenen aan wel meer dan 500 mensen tegelijk (1 Korinthe 15:6)

 

Jezus leeft!

Hij is werkelijk opgestaan!

 

Leugens doen nog steeds de ronde en velen blijven het ontkennen, maar Hij is waarlijk opgestaan.

Vele mensen waren daar getuige van.

 

Jezus leeft en voor een ieder die in Hem gelooft, is Hij een plaats aan het bereiden in de hemel. (Johannes 14:1-3)

 

 

 

 

Because He lives I can face tomorrow
Because He lives all fear is gone
Because I know He holds the future
and life is worth the living
just because He lives

 

Omdat Hij leeft, ben ik niet bang voor morgen.
Omdat Hij leeft, mijn angst is weg,
omdat ik weet: Hij heeft de toekomst
en het leven is het leven waard, omdat Hij leeft.

 

Because I know He holds the future
and life is worth the living
just because He lives

 

 

 

 

Symbool: De steen/grote kiezel met daarop geschreven: HIJ LEEFT!

 

Lezen: Mattheüs 28:1-10

 

De sabbat was voorbij; tegen de ochtend van de eerste dag van de week gingen Maria van Magdala en de andere Maria naar het graf kijken.
Plotseling was er een zware aardbeving, want een engel van de Heer daalde af van de hemel.
Hij ging naar het graf toe, rolde de steen weg en ging erop zitten.
Hij zag eruit als een bliksemflits en zijn kleren waren wit als sneeuw.
De bewakers beefden van angst en werden lijkbleek.
De engel zei tegen de vrouwen: ‘Wees niet bang.
Ik weet dat u Jezus zoekt die gekruisigd is.
Hij is hier niet, want hij is door God opgewekt zoals hij gezegd had.
Kom maar kijken naar de plaats waar hij heeft gelegen.
Ga snel tegen zijn leerlingen zeggen: Hij is uit de dood opgewekt en gaat nu vóór jullie uit naar Galilea; daar zullen jullie hem zien.
Dat is wat ik u te zeggen had.’
Zij verlieten snel het graf, bang en tegelijk vol vreugde, en ze liepen vlug door om het nieuws over te brengen aan zijn leerlingen.
Toen kwam Jezus de vrouwen tegemoet en hij groette hen.
Zij gingen naar hem toe, vielen voor hem op de knieën en pakten zijn voeten vast.
Hij zei: ‘Wees niet bang.
Ga mijn broeders vertellen dat ze naar Galilea moeten gaan.
Daar zullen ze mij zien.’

 

 

Achtergrond-informatie:

 

Meteen na de Sabbath gaan de vrouwen weer naar het graf.

Nu hebben ze specerijen bij zich.

Ze wilden de begrafenis netjes afmaken.

Ineens is er een aardbeving, want een engel van God daalt neer om het graf voor de vrouwen te openen.

De bewakers schrikken enorm en staan te beven als een rietje.

Ook de vrouwen schrikken als ze bij het graf aankomen en daar een engel op de weggerolde steen zien zitten.

Maar de engel stelt hen onmiddelijk gerust.

"Wees niet bang," zegt hij, "de Heer is hier niet, want Hij is opgestaan, zoals Hij gezegd heeft!"

Hij toont het lege graf.

"Ga het maar gauw aan de discipelen vertellen."

De vrouwen gehoorzamen meteen en rennen weg.

Wat zijn ze blij: Jezus leeft!

En dan plotseling zien ze de Here Jezus.

Hij geeft de vrouwen, net als de engel, de opdracht het aan de discipelen te vertellen: Jezus is opgestaan, Hij leeft, de dood is overwonnen!!!

 

 

 

Symbool: Zwart lapje stof

 

Lezen: Lucas 23:50-56a

 

En zie, daar was een man van wie de naam Jozef was, een raadsheer, een goed en rechtvaardig man.
Deze had niet ingestemd met hun voornemen en handelwijze.
Hij kwam uit Arimathea, een stad van de Joden, en verwachtte ook zelf het Koninkrijk van God.
Deze ging naar Pilatus en vroeg om het lichaam van Jezus.
En toen hij het van het kruis afgenomen had, wikkelde hij het in fijn linnen en legde

het in een graf dat in een rots uitgehouwen was, waarin nog nooit iemand gelegd

was.
En het was de dag van de voorbereiding en de sabbat brak aan.
En ook de vrouwen die met Hem uit Galilea gekomen waren, volgden en zagen het graf en hoe Zijn lichaam erin gelegd werd.
En toen zij teruggekeerd waren, maakten zij specerijen en mirre gereed.
En op de sabbat rustten ze overeenkomstig het gebod.

 

 

Achtergrond-informatie:

 

Jozef kwam oorspronkelijk uit Arimathea, een stad in Judea en was lid van de Joodse raad, het sanhedrin.

Hij was dus een Joodse schriftgeleerde, die, zoals je in Mattheüs 27:57 kunt lezen, in de Here Jezus was gaan geloven.

Samen met Nicodemus (Johannes 19:39), ook een schriftgeleerde die het niet eens was geweest met Jezus terechtstelling, heeft hij Jezus begraven.

Jozef waagde het om hiervoor bij Pilatus toestemming te gaan vragen.

Dat was best wel gevaarlijk, want als de Joden het gemerkt zouden hebben ...

De Sabbath begon op vrijdagavond bij het vallen van de avond.

Er was dus nogal haast bij om Jezus voor die tijd begraven te hebben.

Naar Joodse gewoonte wikkelde Jozef het lichaam van Jezus in een nog ongebruikt stuk linnen, dat daarvoor meestal in repen werd gescheurd.

Het graf waarin het lichaam van de Here Jezus gelegd werd, was zijn (familie)graf, dat dicht bij Golgotha lag.

Alleen rijke mensen konden al tijdens hun leven een graf kopen.

Zo ging de profetie uit Jesaja 53:9 in vervulling.

Met een zware steen werd het graf tenslotte zorgvuldig afgesloten.

De vrouwen gaan hierna naar Jeruzalem terug.

De avond is gevallen en de Sabbath is begonnen.

Jezus ligt in het graf.

Een dag van stilte is aangebroken.

 

 

 

 

 

 

 

Symbool: Het kruis

 

Lezen: Mattheüs 27:27-50

 

Toen namen de soldaten van de stadhouder Jezus met zich mee in het gerechtsgebouw en verzamelden heel de legerafdeling om Hem heen.
En toen zij Hem ontkleed hadden, deden zij Hem een scharlakenrode mantel om,  vlochten een kroon van dorens, zetten die op Zijn hoofd en gaven Hem een rietstok in Zijn rechterhand.
Zij vielen op hun knieën voor Hem neer en bespotten Hem met de woorden: Gegroet, Koning van de Joden!
Ook bespuwden zij Hem, pakten de rietstok en sloegen Hem op Zijn hoofd.
En toen zij Hem bespot hadden, trokken zij Hem de mantel uit, trokken Hem Zijn kleren aan en leidden Hem weg om Hem te kruisigen.
Toen zij op weg gingen, troffen zij een man uit Cyrene aan, van wie de naam Simon was; die dwongen zij om Zijn kruis te dragen.
En gekomen bij de plaats die Golgotha genoemd wordt, wat Schedelplaats betekent,  gaven zij Hem wijn vermengd met gal te drinken; maar toen Hij die geproefd had, wilde Hij die niet drinken. Nadat zij Hem gekruisigd hadden, verdeelden zij Zijn kleren door het lot te werpen, opdat vervuld zou worden wat gezegd is door de profeet: Ze hebben Mijn kleren onder elkaar verdeeld en om Mijn kleding hebben ze het lot geworpen.
En zij gingen zitten om Hem daar te bewaken.
En zij brachten boven Zijn hoofd een opschrift aan met de beschuldiging tegen Hem: DIT IS JEZUS, DE KONING VAN DE JODEN.
Toen werden met Hem twee misdadigers gek ruisigd, een aan Zijn rechter -, en een aan Zijn linkerzijde.
En de voorbijgangers lasterden Hem, schudden hun hoofd, en zeiden: U Die de tempel afbreekt en in drie dagen opbouwt, verlos Uzelf.
Als U de Zoon van God bent, kom dan van het kruis af!
En evenzo spotten ook de overpriesters, samen met de schriftgeleerden en de oudsten en de Farizeeën, en zij zeiden: Anderen heeft Hij verlost, Zichzelf kan Hij niet verlossen.
Als Hij de Koning van Israël is, laat Hij nu van het kruis afkomen en wij zullen Hem geloven.
Hij heeft op God vertrouwd; laat Die Hem nu verlossen als Hij Hem welgezind is, want Hij heeft gezegd: Ik ben Gods Zoon.
Hetzelfde verweten Hem ook de misdadigers die met Hem gekruisigd waren.
En vanaf het zesde uur kwam er duisternis over heel de aarde, tot het negende uur toe.
Ongeveer op het negende uur riep Jezus met een luide stem: Eli, Eli, lama sabachtani?
Dat betekent: Mijn God, Mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?
Sommigen van hen die daar stonden, zeiden, toen zij dit hoorden: Hij roept Elia.
En meteen snelde een van hen toe, nam een spons, doordrenkte die met zure wijn, stak hem op een rietstok en hij gaf Hem te drinken.
Maar de anderen zeiden: Houd op, laten wij zien of Elia komt om Hem te verlossen.
Jezus riep nogmaals met luide stem en gaf de geest.

 

 

Achtergrond-informatie:

 

De soldaten van de stadhouder zijn geen Romeinse soldaten, maar hulptroepen die uit de niet-Joodse gelederen werden geroepen.

Uit eigen beweging bespotten zij Jezus en toonden daarmee hun verachting voor het Joodse volk.

Met het spuwen bereikte hun bespotting een hoogtepunt.

Met het slaan op de doornenkroon gaat het over in mishandeling.

Dit slaan moet zeer pijnlijk zijn geweest.

De soldaten hadden maar één bedoeling: Jezus 'koningschap bespottelijk te maken.

Vóórdat Jezus gekruisigd werd, gaven de soldaten Hem zure wijn (was de volksdrank) vermengd met gal (bitterheid, soort gif).

Het was de Joodse gewoonte om de veroordeelde vóór de terechtstelling een verdovende drank te geven om de pijn te verlichten.

Maar toen Jezus proefde wat ze Hem gaven, wees Hij dit af.

Hij wilde bij volle bewustzijn Zijn lijden dragen.

De spons met azijnwijn die ze Jezus even later gaven, was minder goed bedoeld, dat vormde een onderdeel van de spotternij en het wrede spel van de soldaten.

Dit was bij de Romeinen een bekend martelaarsmiddel, dat ze op verschillende manieren gebruikten.

Ze gaven het als mengsel met gal of zout te drinken of ze goten het over de wonden.

Als Jezus de geest geeft (de levensadem uitblaast), spreekt Hij voor de laatste keer aan het kruis.

 

Zoek maar eens op wat de Here Jezus riep.

Je kunt het lezen in Lucas 23:46 en in Johannes 19:30.

 

 

 

 

 

Symbool: Lijdensbeker

 

Lezen: Mattheüs 26:31-56

 

Toen zei Jezus tegen hen: U zult in deze nacht allen aanstoot aan Mij nemen, want er is geschreven: Ik zal de Herder slaan en de schapen van de kudde zullen uiteengedreven worden.
Maar nadat Ik opgewekt zal zijn, zal Ik u voorgaan naar Galilea.
Maar Petrus antwoordde Hem en zei: Al zouden zij ook allen aanstoot aan U nemen, ik zal nooit aanstoot aan U nemen.
Jezus zei tegen hem: Voorwaar, Ik zeg u dat u in deze nacht, voordat de haan gekraaid zal hebben, Mij driemaal zult verloochenen.
Petrus zei tegen Hem: Al moest ik ook met U sterven, ik zal U beslist niet verloochenen!
Hetzelfde zeiden ook al de discipelen.
Toen ging Jezus met hen naar een plaats die Gethsémané heette, en zei tegen de discipelen: Ga hier zitten, terwijl Ik daar ga bidden.
En Hij nam Petrus en de twee zonen van Zebedeüs met Zich mee en begon bedroefd en zeer angstig te worden.
Toen zei Hij tegen hen: Mijn ziel is zeer bedroefd, tot de dood toe; blijf hier en waak met Mij.
En nadat Hij iets verder gegaan was, wierp Hij Zich met het gezicht ter aarde en bad: Mijn Vader, als het mogelijk is, laat deze drinkbeker aan Mij voorbijgaan.
Maar niet zoals Ik wil, maar zoals U wilt.
En Hij kwam bij de discipelen en trof hen slapend aan en Hij zei tegen Petrus: Kon u dan niet één uur met Mij waken?
Waak en bid, opdat u niet in verzoeking komt; de geest is wel gewillig, maar het vlees is zwak.
Opnieuw, voor de tweede keer, ging Hij heen en bad: Mijn Vader, als deze drinkbeker aan Mij niet voorbij kan gaan zonder dat Ik hem drink, laat Uw wil dan geschieden.
En toen Hij bij hen kwam, trof Hij hen opnieuw slapend aan, want hun ogen waren zwaar geworden.
 En Hij liet hen achter, ging nogmaals heen en bad voor de derde keer met dezelfde woorden.
Toen kwam Hij bij Zijn discipelen en zei tegen hen: Slaap nu maar verder en rust; zie, het uur is nabijgekomen dat de Zoon des mensen overgeleverd wordt in de handen van zondaars.
Sta op, laten wij gaan; zie, hij die Mij verraadt, is dichtbij.
En terwijl Hij nog sprak, zie, Judas, een van de twaalf, kwam er aan en met hem een grote menigte, met zwaarden en stokken, gestuurd door de overpriesters en oudsten van het volk.
Hij die Hem verraadde, had met hen een teken afgesproken en gezegd: Degene Die ik kussen zal, Die is het; grijp Hem.
En hij ging meteen naar Jezus toe en zei: Gegroet, Rabbi!
En hij kuste Hem.
Maar Jezus zei tegen hem: Vriend, waarvoor bent u hier?
Toen kwamen zij dichterbij, sloegen de handen aan Jezus en grepen Hem.
En zie, een van hen die bij Jezus waren, stak zijn hand uit, trok zijn zwaard, trof de slaaf van de hogepriester en sloeg hem het oor af.
Toen zei Jezus tegen hem: Doe uw zwaard terug op zijn plaats, want allen die naar het zwaard grijpen, zullen door het zwaard omkomen.
Of denkt u dat Ik Mijn Vader nu niet kan bidden, en Hij zal Mij meer dan twaalf legioenen engelen ter beschikking stellen?
Hoe zouden anders de Schriften vervuld worden, die zeggen dat het zo geschieden moet?
Op dat moment sprak Jezus tot de menigte: Bent u er met zwaarden en stokken opuit gegaan als tegen een misdadiger om Mij te vangen?
Dagelijks zat Ik bij u in de tempel om onderwijs te geven en u hebt Mij niet gegrepen, maar dit alles is geschied, opdat de Schriften van de profeten vervuld zouden worden.
Toen verlieten al de discipelen Hem en vluchtten.

 

 

Achtergrond-informatie:

 

Verdrietig en bang bad Jezus tot driemaal toe: 'Mijn Vader, indien het mogelijk is, laat deze beker Mij voorbijgaan, doch niet gelijk Ik wil, maar gelijk Gij wilt.'

De uitdrukking 'beker' herinnert aan het Joodse gezinsleven.

Het was in Israël gewoonte, dat bij een maaltijd de vader van het gezin in de beker van iedere huisgenoot het deel van het eten en drinken toedeelde, die hem toekwam.

Daarom werd dat beeld ook vaak gebruikt, wanneer men dacht aan God.

In het Oude Testament is 'beker' een gebruieklijke uitdrukking voor oordeel en lijden, dat uit Gods hand komt (zie bijv. Psalm 75:9; Jesaja 51:17,22)

 

 

 

 

 

 

Symbool: Brood en beker

 

Lezen: Mattheüs 26:17-30

 

Op de eerste dag van de ongezuurde broden kwamen de discipelen naar Jezus toe en zeiden tegen Hem: Waar wilt U dat wij voorbereidingen voor U treffen om het Pascha te eten?
Hij zei: Ga de stad in naar een zeker persoon en zeg tegen hem: De Meester zegt: Mijn tijd is nabij; Ik zal bij u het Pascha houden met Mijn discipelen.
En de discipelen deden zoals Jezus hun opgedragen had, en maakten het Pascha gereed.
Toen het avond geworden was, lag Hij aan met de twaalf.
En toen zij aten, zei Hij: Voorwaar, Ik zeg u dat een van u Mij zal verraden.
En zij werden zeer bedroefd en ieder van hen begon tegen Hem te zeggen: Ik ben het toch niet, Heere?
Hij antwoordde en zei: Wie de hand met Mij in de schotel indoopt, die zal Mij verraden.
De Zoon des mensen gaat wel heen zoals over Hem geschreven is, maar wee die mens door wie de Zoon des mensen verraden wordt!
Het zou goed voor die mens zijn als hij niet geboren was.
Judas, die Hem verraadde, antwoordde en zei: Ik ben het toch niet, Rabbi? Hij zei tegen hem: U hebt het gezegd.
En terwijl zij aten, nam Jezus het brood en toen Hij het gezegend had, brak Hij het en gaf het aan de discipelen en Hij zei: Neem, eet, dit is Mijn lichaam.
Hij nam ook de drinkbeker en nadat Hij gedankt had, gaf Hij hun die, en zei: Drink allen daaruit,
want dit is Mijn bloed, het bloed van het nieuwe verbond, dat voor velen vergoten wordt tot vergeving van zonden.
Ik zeg u dat Ik van nu aan van de vrucht van de wijnstok niet zal drinken tot op de dag wanneer Ik die met u nieuw zal drinken in het Koninkrijk van Mijn Vader.
En toen zij de lofzang gezongen hadden, vertrokken zij naar de Olijfberg.

 

 

Achtergrond-informatie:

 

Het voorbereiden van het Pascha Hield o.a. in: het zoeken naar een gepaste ruimte, het kopen van een lam, het slachten ervan in de tempel aan het einde van de middag en het klaarmaken van de maaltijd.

Tijdens deze avondmaaltijd werd herdacht hoe God Zijn volk uit Egypte had verlost.

De Paschamaaltijd in de tijd van de Here Jezus verliep als volgt:

De vader van het gezin (of het hoofd van een groep mensen) opende het feest met het uitspreken van twee zegeningen, de eerste over het hele feest en de tweede over de aanwezige wijn.

Dan werd de eerste beker met wijn gedronken.

Daarna werd het eten binnengebracht en de vader legt de betekenis van dit eten uit.

Het bestaat uit ongezuurd brood (er was geen tijd om het deeg te laten rijzen toen Israël 's nachts uit Egypte vertrok), bittere kruiden (de tijd in Egypte was bitter), charoseth (bruin zoet vruchtenmoes, dat lijkt op het leem, waarvan de stenen voor de farao gebakken moesten worden) en het gebraden lam.

Na het zingen van het eerste deel van de lofzang (Psalm 113-118) werd de tweede beker gedronken.

Daarna nam de vader het brood, sprak de zegen erover uit, brak het en deelde het uit.

Het werd gegeten met de bittere kruiden en het vruchtenmoes.

Pas dan begon men met het eten van het paaslam.

Na de maaltijd zegende het hoofd van het gezin de derde beker en sloot dan tegelijk met een dankgebed af.

Tot slot werd dan het tweede deel van de lofzang gezongen.

Als de Here Jezus het brood breekt, gaat het Pascha over in de maaltijd des Heren.

Hier wordt het Avondmaal ingesteld.

Terwijl de Joden spraken over het lam als 'het lichaam van het Pascha', spreekt Jezus nu over Zijn lichaam.

Hij is het nieuwe Paaslam, wiens dood het nieuwe verbond instelt.

 

 

 

 

 

Symbool: Klein handdoekje

Lezen: Johannes 13:1-17

 

En vóór het feest van het Pascha, toen Jezus wist dat Zijn uur gekomen was dat Hij uit deze wereld zou overgaan naar de Vader, heeft Hij de Zijnen, die in de wereld waren en die Hij liefgehad had, liefgehad tot het einde.
Toen dan de maaltijd plaatsvond en de duivel Judas Iskariot, de zoon van Simon, al in het hart gegeven had Hem te verraden, stond Jezus, Die wist dat de Vader Hem alle dingen in handen gegeven had en dat Hij van God uitgegaan was en tot God heenging, op van de maaltijd, legde Zijn kleren af, nam een linnen doek en deed die om Zijn middel.
Daarna goot Hij water in de waskom en begon de voeten van de discipelen te wassen en af te drogen met de linnen doek die Hij om Zijn middel had.
Zo kwam Hij bij Simon Petrus en die zei tegen Hem: Heere, wilt Ú mij de voeten

wassen?
Jezus antwoordde en zei tegen hem: Wat Ik doe, weet u nu niet, maar u zult het later inzien.
Petrus zei tegen Hem: U zult mijn voeten in der eeuwigheid niet wassen!

Jezus antwoordde hem: Als Ik u niet was, hebt u geen deel met Mij.
Simon Petrus zei tegen Hem: Heere, niet alleen mijn voeten, maar ook mijn handen en mijn hoofd.
Jezus zei tegen hem: Wie gebaad heeft, heeft slechts nodig dat zijn voeten worden gewassen, want hij is al geheel rein.

En u bent rein, maar niet allen.
Want Hij wist wie Hem verraden zou; daarom zei Hij: U bent niet allen rein.
Toen Hij dan hun voeten gewassen had en Zijn kleren weer had aangedaan, ging Hij weer aanliggen en zei tegen hen: Ziet u in wat Ik aan u gedaan heb?
U noemt Mij Meester en Heere, en u zegt het terecht, want Ik ben het.
Als Ik dan, de Heere en de Meester, uw voeten gewassen heb, moet ook u elkaars voeten wassen.
Want Ik heb u een voorbeeld gegeven, opdat ook u zult doen zoals Ik voor u heb gedaan.
Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: Een slaaf is niet meer dan zijn heer, en een gezant niet meer dan hij die hem gezonden heeft.
Als u deze dingen weet, zalig bent u als u ze doet.

 

 

 

Achtergrond-informatie:

 

met de dag 'voor het Paasfeest' werd donderdag 14 Nisan bedoeld.

Het feest der ongezuurde broden (15-21 Nisan) was nog niet aangebroken, daarom kon Johannes zeggen, dat het nog 'v'óór het Paasfeest' was.

Toch was het op de 14 Nisan al wel Pascha.

Het geslachte paaslam werd 's avonds gegeten, van daar dat onder de 'maaltijd' de paasmaaltijd verstaan moet worden.

Het is de laatste avond die Jezus samen met Zijn discipelen doorbrengt.

Voordat je naar een (feest-)maaltijd ging, waste je je helemaal.

Maar door het stof van de weg, werden je voeten in open sandalen weer helemaal vies.

Voor je aan tafel ging, werden je voeten door een slaaf gewassen, zodat je weer helemaal schoon was.

Blijkbaar was er in de bovenzaal geen slaaf aanwezig om dat te doen.

De discipelen gingen liever met ongewassen voeten aan tafel liggen, dan zich te vernederen door die taak op zich te nemen.

Wanneer Jezus dat merkt, legt Hij Zijn mantel af, slaat een linnen doek om (die werd gebruikt als handdoek), pakt water en wast de voeten van Zijn discipelen.

De Here Jezus werd dienstknecht.

Ondanks Zijn goddelijke herkomst en bestemming was Jezus bereid het nederigste slavenwerk te doen: vieze voeten wassen.

 

 

 

 

 

Symbool: Reukolie in kannetje of flesje

 

Lezen: Mattheüs 26:6-13

 

Toen Jezus in Bethanië was, in het huis van Simon, de melaatse, kwam er een vrouw naar Hem toe die een albasten fles met zeer kostbare zalf had; en zij goot die uit op Zijn hoofd terwijl Hij aanlag.

Toen Zijn discipelen dat zagen, waren zij verontwaardigd en zeiden: Waartoe deze verkwisting?
Deze zalf had immers duur verkocht kunnen worden en de opbrengst aan de armen gegeven.
Maar Jezus, Die dit merkte, zei tegen hen: Waarom valt u deze vrouw lastig?

Want zij heeft een goed werk aan Mij verricht.
De armen hebt u immers altijd bij u, maar Mij hebt u niet altijd.

Want toen zij deze zalf op Mijn lichaam goot, deed zij dat als voorbereiding op Mijn begrafenis.
Voorwaar, Ik zeg u: overal waar dit Evangelie gepredikt zal worden in heel de wereld, zal ook tot haar gedachtenis gesproken worden over wat zij gedaan heeft.

 

 

Achtergrond-informatie:

 

Het geven van olie aan gasten om zich te zalven. was een algemene gewoonte in Israël.

Voor dure zalfolie, zoals de heerlijk ruikende nardusbalsem, die hier gebruikt werd, werden albasten vaasjes gebruikt.

Het was dus heel luxe wat Maria (de zus van Lazarus, volgens Johannes 12:1-3) hier deed.

De discipelen echter, en in het bijzonder Judas, vonden het maar verspilling.

De dure olie had beter verkocht kunnen worden, dan kon het geld aan de armen gegeven worden.

De Here Jezus reageerde hierop: 'De armen zullen jullie altijd bij je hebben, maar Mij niet.

Ze heeft het gedaan met het oog op Mijn begrafenis.'

Jezus waardeerde deze daad van Maria en noemde het liefdewerk.

Volgens Joods gebruik werden de doden gewassen en gezalfd.

Het verzorgen en begraven van de doden was in Israël een godsdienstige plicht die men heel belangrijk vond.

Nóg belangrijker zelfs dan het bestuderen van de wet.

Jezus verwachtte als een misdadiger gedood te worden en daarom zonder zalving begraven te worden.

Dat was de reden, dat Hij haar daad zo prees en zei: 'Overal in de wereld waar het evangelie verteld zal worden , zal dit ook verteld worden.

Tot voorbeeld voor iedereen.'

 

 

 

 

Symbool: Palmtakje

 

Lezen: Mattheüs 21:1-11

 

En toen zij Jeruzalem naderden en in Bethfagé bij de Olijfberg gekomen waren, zond Jezus twee discipelen uit en zei tegen hen: Ga het dorp in dat voor u ligt, en u zult meteen een ezelin vinden die vastgebonden is, en een veulen bij haar; maak ze los en breng ze bij Mij.
En als iemand iets tegen u zegt, moet u zeggen dat de Heere ze nodig heeft, en hij zal ze meteen sturen.
Dit alles is gebeurd opdat vervuld zou worden wat gesproken is door de profeet, toen hij zei:
Zeg tegen de dochter van Sion: Zie, uw Koning komt tot u, zachtmoedig en gezeten op een ezelin en een veulen dat een jong van een jukdragende ezelin is.
En de discipelen gingen heen en deden zoals Jezus hun bevolen had; zij brachten de ezelin en het veulen, en zij legden hun kleren erop en zetten Hem daarop.
En het grootste deel van de menigte spreidde hun kleren uit op de weg en anderen hakten takken van de bomen en spreidden ze uit op de weg.
De menigte die vooropliep en die volgde, riep: Hosanna, de Zoon van David!
Gezegend Hij Die komt in de Naam van de Heere!
Hosanna, in de hoogste hemelen!
Toen Hij Jeruzalem binnenkwam, raakte heel de stad in opschudding en men zei: Wie is Dat?
De menigte zei: Dat is Jezus, de Profeet uit Nazareth in Galilea.

 

 

Achtergrond-informatie:

 

De Here Jezus kwam zes dagen voor Pasen naar Betanië, op de vrijdag de achtste Nisan* (Johannes 12:1).

Hij bleef daar de Sabbat over en op de eerste dag van de week, vijf dagen voor Zijn dood, trok Hij, rijdend op een ezel, Jeruzalem binnen.

Op deze dag moest het paaslam worden uitgekozen (Exodus 12:3).

Door een symbolische daad stelde de Here Jezus Zich aan het volk voor als de Messias, wat de dood van hèt Paaslam zou betekenen.

Het woord 'Hosanna' was oorspronkelijk een smeekbede om hulp en verlossing, vaak gericht tot een koning maar ook tot God.

Tijdens het Loofhuttenfeest was men gewoon op alle zeven dagen, naasst andere verzen, ook Psalm 118:25 (Hosanna) te roepen en te zingen, terwijl men om het brandofferaltaar liep met palmtakken (die ook wel 'Hosanna's' werden genoemd) in de handen.

Vanwege de vaste plaats van het 'Hosanna' in de liturgie van de grote feesten was het geleidelijk van een roep om hulp tot een jubelroep geworden.

De menigte die Jezus volgde, jubelde en gaf lof en prijs aan Hem, die als de Zoon van David, als de Messias, de belofte voor Israël kwam vervullen.

 

 

 

Jaren geleden, toen onze kinderen nog klein waren, ontvingen we eens aan het einde van een dienst een stencil met daarop: Van Palmpasen tot Pasen.
Hiermee kon je samen met de kinderen aan de hand van symbolen toeleven naar het Paasfeest.
Voor iedere dag was er een bepaald symbool met een klein Bijbelgedeelte om te lezen en wat achtergrondinformatie voor de wat oudere kinderen en de volwassenen.

Wij hebben dit heel wat jaartjes met onze kinderen gedaan en het werd een bijzondere tijd naar Pasen toe.

De spullen heb ik altijd bewaard en hoe wel onze kinderen nu groot zijn, ben ik het nooit vergeten en heb het allemaal weer tevoorschijn gehaald.
Graag wil ik deze dagen nogmaals, aan de hand van dit stencil naar Pasen toe leven.
Loop je met me mee?

Iedere dag zal ik een stukje van dit stencil hier op de site plaatsen, maar eerst zal ik even aangeven wat je allemaal nodig heb, zodat je alle benodigde spullen van te voren in huis en klaar heb.

Laten we zo samen op deze manier naar Pasen toe leven.

Gods zegen toe gebeden!

 

 

Een mens leert ongeveer:
10 % door wat hij hoort
50 % door wat hij hoort en ziet
90 % door wat hij hoort, ziet en doet!

 

* Maak een ‘Paastafeltje’ of een plekje in de woonkamer met daarop een (ruw) 
   houten liggend kruis van ongeveer 50 cm.
   (om het makkelijker te kunnen opbergen heeft mijn man voor mij twee kleine  
   plankjes gezaagd en één lange; als je de kleine plankjes aan weerszijden van de
   lange plank legt, heb je een kruis wat ook makkelijk is op te bergen (mocht je dat
   willen).

 

 

 

* Voorbereiding van de verdere symbolen:

   1. Knip een palmtakje uit dik lichtgroen papier of haal een groen takje uit de tuin (of 
       van een plant)
   2. Doe een beetje reukolie of badolie in een flesje
   3. Klein (gasten)doekje
   4. Stukje matzes en een medicijnmaatbekertje met rood sap of rood crêpepapier
   5. Medicijnmaatbekertje met zwart papier eromheen geplakt; op het
       medicijnbekertje wordt met een witte stift “Lijden” geschreven
   6. Kruisje: 2 stokjes aan elkaar gelijmd of met een touwtje vastgebonden
   7. Zwart lapje stof
   8. Steen of grote kiezel met daarop geschreven of geschilderd: Jezus Leeft!

 

 

Vanaf zondag 1 april, Palmpasen, zal ik iedere dag een stukje van het stencil plaatsen.

 

Mijn liefde voor jou.

Een boodschap van Jezus.

 

 

Elke gebeurtenis in iemands leven, elke gedachte, elke beslissing, elke goede daad
en elke vorm van oprechte liefde voor iemand anders is als een draad in het
wandkleed van je leven.
Elke dag weer opnieuw worden de donker gekleurde draden verweven met de lichtere draden en vaak lijkt het op het eerste gezicht nergens op.

Toch vormen ze allemaal een deel van het plan dat Ik voor ogen heb en groeit alles uit tot een prachtig wandkleed.
Zo kijk Ik naar het wandkleed van jouw leven en wat Mij betreft ziet het er goed uit! Alle goede dingen, het geluk, de vervulling van veel van je dromen, de liefde die je aan anderen toonde, maar zelf ook ontving en de levens die jij hebt geholpen, al die dingen zijn de lichte en gekleurde draden.
De donkere draden zijn de moeilijkheden en de tegenslagen.

Dat zijn de tranen en de zware strijd die je soms moest leveren.

Maar ook die zijn nodig in het wandkleed, want daardoor komen de lichte en gekleurde draden beter tot hun recht en bezorgt dat het wandkleed zijn diepe, warme
gloed.

Niemand heeft een wandkleed dat aan het jouwe gelijk is.

Dat kan niet, want jouw leven is uniek.

 

 

www.actiefonline.org

 

 

 

 

Eer aan de Heer!
Prijs de Heer, mijn ziel,
ja, de Heer wil ik prijzen, mijn leven lang,
voor mijn God wil ik zingen, zolang ik besta.

Vertrouw niet op machthebbers,
het zijn maar mensen,
zij kunnen je niet redden.
Als de mens zijn laatste adem uitblaast,
dan wordt hij weer stof,
dan vergaat hij
en met hem al zijn plannen.

Gelukkig wie steun zoekt bij de God van Jacob,
alles verwacht van de Heer, zijn  God,
van Hem die hemel en aarde gemaakt heeft,
de zee en alles wat erin leeft,
van Hem die trouw blijft, altijd.

Want de Heer is het
Die recht verschaft aan wie onderdrukt worden,
die te eten geeft aan wie honger lijden,
die de gevangenen bevrijdt,
de blinden ziende maakt,
opricht wie gebogen gaan.
Wie Zijn wil doen (de rechtvaardigen), heeft Hij lief.
De Heer is het Die vreemdelingen beschermt,
wezen en weduwen tot steun is.
Maar wie van Hem niet willen weten,
laat Hij dwalen.

De Heer, uw God, is Koning, o Sion,
voor altijd, van geslacht op geslacht.

Eer aan de Heer!

 

Psalm 146
GNB

Halleluja!
Carman (gospelzanger) heb ik in een lied eens horen zeggen dat het woord ‘Halleluja’ het grootste, hoogste, het meest omvattende woord van aanbidding (The greatest, higest word of Praise) is.
Sinds die tijd kijk in met heel andere ogen naar het woord ‘Halleluja’ en heeft het een diepere betekenis voor mij gekregen.
Sinds die tijd heb ik ook moeite gekregen met het feit dat mensen ook zo makkelijk te pas en te onpas ‘Halleluja’ roepen.

Vandaag word ik opnieuw gegrepen door deze Psalm en wil ik Hem loven en prijzen met de woorden van deze Psalm en daarbij de woorden ook diep tot me laat doordringen.

 

 

 

 

Halleluja!
Alle eer aan U, o mijn Heer!
Ik prijs U met heel mijn ziel.
Ja, ik wil U loven en prijzen, mijn gehele leven,
voor U wil ik zingen, zolang als ik leef.

Ik wil niet vertrouwen op hen die de macht hebben,
het zijn immers maar mensen,
zij kunnen mij niet redden.
Als wij mensen sterven, onze laatste adem uitblazen,
dan keert ons lichaam weer terug tot het stof
waarvan het gemaakt is
en daarmee verdwijnen ook alle plannen die we ooit hadden gemaakt.

Op dit moment laat ik tot me doordringen
(wil ik tot me door laten dringen)
hoe gelukkig ik mij mag prijzen,
omdat U, de God van Jacob, mijn steun bent;
hoe gelukkig ik eigenlijk ben,
omdat ik alles van U kan en mag verwachten.
Want U hebt de hemel en de aarde gemaakt,
de zee en alles wat daarin leeft
en U bent trouw tot in alle eeuwigheid.

Ik wil U daarvoor danken, o Heer, mijn God,
Uw naam loven en prijzen.
Halleluja!
Dank U wel, voor Uw liefde en trouw.
Dank U wel, dat U er altijd voor mij bent
en er altijd voor mij zal zijn.

U, Heer, bent het die recht zal doen aan een ieder die onderdrukt wordt,
die te eten zal geven aan hen wie honger lijden,
die het licht weer terug geeft in de ogen van hen die blind zijn,
die weer opricht, weer grond onder de voeten geeft, aan hen die gebogen door het leven gaan.

Ja, U houdt van hen die rechtvaardig zijn.
U houdt van hen, U houdt van mij, omdat Uw Zoon, door Zijn offer aan het kruis, ons tot rechtvaardigen heeft gemaakt.
Ik ben rechtvaardig door Zijn volbrachte werk en daarom mag ik weten dat U zoveel van mij houdt.

U bent het ook, Heer, die vreemdelingen beschermt en bewaard.
U bent de steun en toeverlaat van hen die geen ouders meer hebben, of geen man, of geen vrouw en U houdt hen staande.
Wie echter van U niet willen weten, laat U dwalen;
hun wegen maakt U krom.

Heer, door heel Uw woord heen hebt U laten zien dat U doet wat U belooft.
Uw volk werd (en wordt) onderdrukt, maar U deed hen recht (en zal dat opnieuw doen).
U gaf te eten; het manna, de raven, Elia, de 5000 mannen, vrouwen en kinderen niet meegerekend.
U liet blinden weer zien en richtte op die gebogen waren; Bartimeüs, de blindgeborene; de Samaritaanse vrouw, de bloedvloeiende vrouw.
En zo zijn er nog vele voorbeelden te noemen, Heer, van wonderen en tekenen die U hebt gedaan en waarmee U Uw trouw en liefde, Uw bewogenheid voor ons toonde.
Uw Trouw, liefde en bewogenheid, aan ons mensen, bewees.

O Heer, wat kan ik anders doen dan Uw Naam loven en prijzen.
Want U, o Heer, mijn God, U bent Koning;
U zult regeren voor altijd en eeuwig,
van geslacht op geslacht,
van generatie op generatie.

U wil ik loven en prijzen met alles wat in mij is.
Halleluja!
Alle eer aan u, o mijn Heer, mijn God.

- Amen -

 

 

 

 

 

 

Lijnen en rimpels
verraden de lengte van ons leven;

moffel ze toch niet weg,

ze hebben zoveel te geven.

 

Ze vertellen de verhalen

van jouw leven;

alles aan vreugde en verdriet
wat het leven jou heeft gegeven.

 

De schatten van wijsheid

die je hebt opgedaan in dit leven
en die je nu op jouw beurt

door mag geven.

 

 

 

 

In onze maatschappij, of moet ik misschien zeggen in onze Nederlandse cultuur, nou ja, dat laat ik maar in het midden, is het respect voor ouderen behoorlijk afgenomen.

Als ik in de krant lees wat ouderen soms wordt aangedaan, dan ben ik tot in het diepst van mijn hart ontzet en vraag ik mij af waar het naar toe moet.

En eigenlijk weet ik daar wel het antwoord op, ik hoef alleen maar te lezen wat de Bijbel zegt over het einde der tijden.

 

Ook leven we in een maatschappij waarin het lijkt dat je niet ouder mag worden.

Alle tekenen van het ouder worden moeten zoveel mogelijk worden tegengegaan.

Plastische chirurgie is enorm in opkomst en botox vult heel wat rimpeltjes en lijntjes, met als gevolg dat de uitdrukkingen in het gezicht van deze personen verdwijnt en er een soort maskerachtig iets overblijft.

Wat er in de persoon leeft of omgaat is soms nauwelijks meer te zien.

Of is dat soms ook de bedoeling daarvan?

 

Ieder mens wordt gevormd door het leven heen; door alles wat zij meemaken.

We worden gevormd door de omstandigheden waarin we opgroeien en onze keuze die we daarin of daaruit maken.

Het kan ons negatief vormen en het kan ons positief vormen.

Het maakt ons allemaal mede tot de persoon die we zijn.

En hoe ouder we worden, des te meer we bezitten aan levenservaring.

 

Ouder worden hoeft niet te betekenen dat je afgeschreven wordt; ouder zijn hoef niet te betekenen dat je afgeschreven bent.

De maatschappij kan je misschien dat gevoel soms geven, maar dat wil niet zeggen dat dit ook zo is.

Met de levenservaring die je hebt opgedaan heb je juist veel te geven en te delen.

 

Onderstaand stukje kreeg ik afgelopen week toegestuurd en ik vond het zo mooi en bemoedigend, dat ik het graag als bemoediging wil doorgeven aan allen die ouder zijn of worden.

Ook voor mezelf vond ik het een enorme bemoediging.

Nee, ik ben nog niet zo oud, tenminste, zo voel ik het niet, maar met mijn 50 jaar behoor ik ook niet meer tot de jongere generatie.

 

Dat het onderstaande stukje voor velen tot bemoediging mag zijn en voor jongeren een aanmoediging om met aandacht en respect te luisteren naar wat ouderen te zeggen hebben.

Het kan van onschatbare waarde zijn.

 

Gods rijke en onmisbare zegen!

 

 

Je wordt ouder?

Denk je dat je het beste misschien al gegeven hebt?
Vergis je niet, want juist deze jaren kunnen jaren worden van grote voldoening en diepe liefde.

Je hebt zoveel meegemaakt en zoveel gezien en nu kunnen anderen profijt trekken
van jouw levenservaring, jouw inzicht en je begrip over waar het werkelijk om draait in dit leven.
Je hebt inmiddels geleerd om de vluchtige geneugten van dit leven in het juiste perspectief te plaatsen.

Er zijn dingen die er nu niet meer zoveel toe doen en je leeft meer voor de dingen die werkelijk belangrijk zijn.

Ik zou graag willen dat je die levenservaring met anderen deelt.
Zo zijn er mensen die ondanks het feit dat ze jonger zijn en nog vele jaren te gaan hebben, ontmoedigd zijn en zich
moedeloos door het leven slepen.

Jij kent de weg.
Zo zijn er ook veel mensen die misschien heel wat energieker zijn dan jij omdat ze nog in de bloei van hun leven staan.

Ze hebben het materieel gezien goed voor elkaar en bruisen van ambitie.

Maar toch heeft niemand van hen de wijsheid, de diepgang en de ervaring die jij door
de jaren heen hebt opgebouwd.
Dat kan ook helemaal niet, want ze hebben nog niet zo lang geleefd als jij.
De diepe en verborgen dingen van dit leven kunnen nu eenmaal alleen maar worden verworven door levenservaring en dat kost tijd.

Dat kost jaren.
Open daarom de schatkamers van je hart en geef anderen vrijelijk van de schatten die daar liggen opgeslagen.

 

 

www.actiefonline.org

 

Wachten in vertrouwen
tot God spreekt;
tot Hij de weg wijst
die jij mag gaan.

Wachten in vertrouwen.
Ook als het stil blijft,
er geen woorden komen,
geen zichtbaar teken.
Slechts stilte,
alleen maar stilte.

Wachten in vertrouwen,
terwijl er alleen maar vraagtekens zijn
en je bijna tot wanhoop gedreven,
luid smekend je gebeden opzendt tot Hem:
‘Hoor naar mij, o mijn God!
Hoor naar mij en antwoord mij.
Op Uw antwoord wacht ik;
ja, in vertrouwen wil ik wachten
tot op Uw tijd,
op Uw wijze,
tot op Uw moment.’

Wachten in vertrouwen
op Zijn antwoord.
Wachten in vertrouwen,
dat Hij het zal geven.
Wachten in vertrouwen,
dat Hij je leven leidt.
Wachten in vertrouwen,
dat Hij,
op Zijn tijd en wijze,
komt en spreekt.

Wachten in vertrouwen
op het moment
dat Hij gaat spreken.
Hoorbaar of in beelden,
door Zijn  woord
of door een lied,
deuren sluit
of deuren opent.

Wachtend op dat moment;
vertrouwend op Hem.
Wachten in vertrouwen,

voor 100 %.

 

 

 

                                  

                                   Maart 2012

 

                                

 

Deze maand geschreven door: Tjitske Meijer

 

 

Weggezakt in de Modder!

 

 

Steeds dieper weggezakt in het slijk,

heb ik geen grond meer onder mijn voeten.

Ik ben in het diepe geraakt en de kracht

van de stroom sleurt mij mee.

 

Psalm 69: 15

 

 

Weet u het nog?

De koude en lange winter van 2010-2011?

Wat een contrast met deze winter.
Afgelopen december was de natste maand ooit sinds 1965.

Het was warmer dan normaal met veel stormen en regen.
Ons land was doordrenkt van de regen en op vele plaatsen veroorzaakte dit voor
veel narigheid.
Als ik door mijn dorpje rijd, zie ik niets anders dan verregende akkers.
Het is één grote modderpoel.

In het begin van dit jaar stond Drenthe in het nieuws!
De brandweer rukte uit, dit keer niet omdat er brand was maar voor een gezin dat was weggezakt in de modder.

Ouders met hun dochter van 10 kwamen tijdens het wandelen op een verregende akker vast te zitten in de modder.

Door de regen was de modder min of meer veranderd in drijfzand.

De moeder kon zichzelf bevrijden, maar vader en dochter zakten steeds dieper weg en konden geen kant op.

Het meisje zat zelfs vastgezogen tot vlak onder haar oksels. Gealarmeerde
brandweerlieden trokken de man en zijn dochter uit de modder.

Het is gelukkig goed afgelopen omdat er op tijd hulp kwam.

Steeds dieper wegzakken in de modder, geen vaste grond meer hebben onder je voeten, betekent dat je geen enkele houvast meer hebt en steeds verder wegzinkt in de diepte.

Komt er geen hulp dan ben je reddeloos verloren.

Het woord reddeloos geeft al aan dat je zonder Redder verloren bent, niet in staat jezelf te redden of gered te worden.

We leven nog steeds in een wereld die gebukt gaat onder de zonde en de kracht van de modderstroom sleurt de mens steeds verder mee de diepte in.

Zonder Redder zitten we allemaal vast in de modder en zijn we reddeloos verloren. Wat was ik blij toen er iemand, ondertussen jaren geleden, naar mij toe kwam.

Hij vertelde mij dat, hoe diep ik ook gezonken was of hoe ver ik ook was afgedwaald, er Iemand was die mij uit die modder wilde halen.

Dankzij deze persoon leerde ik mijn Redder kennen.

Op die bewuste zondagmorgen, in 1986, kwam Hij mij tegemoet en stak mij Zijn hand
toe.

Hij greep mij vast en trok mij omhoog uit mijn modderpoel van zonde en werd ik van mijn vijand, de zonde, verlost.

Voor eeuwig ben ik Hem dankbaar.

Hij zorgde ervoor dat er voor mij op tijd hulp kwam.

Laten wij op zoek gaan naar de modderpoelen van deze wereld.

Laten we onze handen uitstrekken naar mensen die hulp nodig hebben.
Laten we hen tot Hem brengen!

Hij is de enige ware Redder, Yeshuah!

 
Liefdevolle groet,

Tjitske

 

 

 

Al langere tijd was er een verlangen in mijn hart om kleine bemoedigingen te schrijven speciaal voor het slapen gaan.

Zelf lees ik altijd een voor het slapen gaan een stukje uit een dagboekje.

Ik vind het gewoon fijn om zo, samen met God, de dag af te sluiten.

Nog even wat lezen, nog even bidden en nog even wat overdenken voordat mijn gedachten door de slaap worden ingehaald.

 

Vanaf vandaag hoop ik regelmatig 'Kleine bemoedigingen voor de nacht' aan te vullen met een kleine bemoediging.

Ik zal ze eerst hier plaatsen en vervolgens bij ieder volgend stukje naar de speciaal hiervoor aangemaakte pagina's, waar ik ze bij elkaar zal verzamelen.

Voor vannacht: Welterusten en Gods zegen.

 

Een liefdevolle groet,

Rita

 

Ps. Je kunt 'Kleine bemoedigingen voor de nacht ook vinden aan de linker kant van de
      site, bovenin in het rijtje bij de andere links, onder 'Bemoedigingen voor de nacht'.

 

 

 

Uw vrede, o Heer, heerst in mijn hart.

Vredige stilte is in mijn binnenste.

Woorden zijn overbodig;

de vredige stilte zegt genoeg.

 

Mijn ziel wacht,

wacht op U tot U zal spreken

en mij zal zeggen wat U verlangt.

Mijn vragen heb ik bij U neergelegd,

nu wacht ik,

op U.

 

Ondertussen richt ik mij op Uw woord.

Ik lees en voed mij met Uw woorden;

ze brengen vreugde en vrede,

maar ook verwachting.
Verwachtingsvol wacht mijn ziel
op Uw woord,

op Uw aanwijzing,

op Uw leiding,

terwijl Uw woorden

diepe vreugde brengen
in mijn hart.

 

O, ik zie uit naar U, naar Uw wil.

Ik verlang ernaar Uw wil te doen.

U wil ik dienen en daarin eren.

U wil ik volgen,

mijn leven lang.

 

Uw liefde voor mij heeft in mij

mijn liefde voor U ontstoken.

Ontroerende dankbaarheid,

die mij bijna tot tranen bewegen,

brandt in mij
als een rustig, knapperend vuur
waar warmte, rust en vrede

vanuit gaat.

 

Door Uw genade ben ik wie ik ben;

door genade mag ik worden
die U mij bestemd heeft te zijn.

Door Uw genade mag ik doen
wat ik doe;

door Uw genade kan ik doen,

wat ik doe.

 

Genade, genade,

zo oneindig groot.

Leer mij Uw weg;

toon mij Uw wil.

In Jezus' Naam

en uit genade.

 

Halleluja.

 

 

- Amen -

 

 

Dank U, o mijn Koning en mijn God.

Dank U, Jezus, dank U, Heer der Heren,

Lam van God.

 

 

 

 

Er was eens een professor in de filosofie die een zeer overtuigd atheïst was.
Zijn eerste doel was gedurende het eerste semester, de eerstejaars klas ervan te overtuigen dat God niet kon bestaan.
Zijn studenten durfden nooit met hem te discussiëren daarover, vanwege zijn onweerlegbare logica.
Al 20 jaar lang gaf hij op deze manier les, en nooit was iemand tegen hem ingegaan.
De studenten discussieerden wel onderling, maar nooit tegen hem.
Dit vanwege zijn enorme reputatie.

Iedere keer aan het einde van het eerste semester op de laatste dag, zei hij tegen zijn klas van 300 studenten: Als er nog iemand is die in God gelooft, sta op!

In de afgelopen 20 jaar was er echter niemand opgestaan.
Alle studenten wisten wat er nu zou gaan gebeuren.
De professor vervolgde: Iemand die in God gelooft is namelijk een stommeling!
Als God zou bestaan, dan zou Hij voorkomen dat dit stukje kalk op de grond uit elkaar zal spatten.
’t is een simpele opdracht om te bewijzen dat Hij God is, maar Hij kan zelfs dat niet!
En ieder jaar gooide hij dan een stukje kalk op de grond en iedere keer spatte het uit elkaar in duizend stukjes.
De studenten konden dan niets anders doen dan toekijken.
De meesten waren dan ook overtuigd dat God niet bestaat.

Zeker, onder hen waren ook christenen, maar ook zij durfden niet op te staan.

Het afgelopen jaar was er een jongeman die ook les kreeg van deze professor.
Hij was een Christen en had ook de verhalen over de prof gehoord.
Hij moest de colleges filosofie volgen, omdat het verplicht was voor zijn diploma.
Ook hij was bang om tegen de professor in te gaan.
Maar gedurende het semester bad hij iedere keer, om toch te mogen opstaan aan het eind van het semester.
Dat, ondanks alles wat de prof zou zeggen of zijn medestudenten van hem zouden denken.
Hij bad dat zij zijn geloof niet zouden kunnen schaden.

Uiteindelijk was de dag daar.
De professor sprak: Als hier iemand is die nog in God gelooft, sta op!
De professor en de andere studenten keken verbaasd en geschokt om toen de jongeman opstond.

De professor schreeuwde: Stommeling!
Als niks van wat ik je dit semester verteld heb je heeft overtuigd, dan ben je echt een stommeling!
Ik zal je nu bewijzen dat ik gelijk heb.
Namelijk als God bestaat, dan zal Hij dit stukje kalk niet kapot laten gaan als het de grond raakt.

De professor wilde het stukje kalk laten vallen, maar het gleed uit zijn vingers, door de mouw van zijn colbert, langs zijn broekspijp en op zijn schoen.
Daarna stuiterde het op de grond en rolde ongebroken verder.
De mond van de prof viel open van verbazing toen hij de kalk zag wegrollen.
Hij keek de jongeman aan en rende de zaal uit.
De jongeman liep verder naar voren en getuigde van zijn geloof in Christus.
Zijn medestudenten gingen weer zitten en luisterden naar wat hij vertelde over Gods liefde en trouw.

 

 

De afgelopen paar weken kwamen er een paar muzieknummers op mijn pad die ik heb mogen delen, samen met een gedichtje en bemoedigingen uit Gods woord.

Zo'n anderhalve week geleden, was er nog één nummer waarvan ik op de één of andere manier het idee, het gevoel, heb, dat het er nog bij hoort.

Dan is het compleet, af, één geheel.

Toch kwam het er maar niet van om er wat mee te doen of het nummer te vertalen, tot nu.

 

Het gaat over genade.

Over, hoe groot die genade wel niet is en hoe bijzonder!

Welk een genade is van mij dat Hij .....!!

 

Als ik terugkijk naar de nummers, naar de teksten, dan zit er een bijzondere lijn in.

Alsof God ons er opnieuw op wil wijzen om verder te kijken dan onze moeiten en zorgen,onze pijn en verdriet.

Zie de zegeningen door alle beproevingen van het leven en besef daarbij welk een genade je heb ontvangen.

 

 

Zegeningen in regendruppels,

genezing door tranen heen.

Leren door de beproevingen van het leven:

'Je bent nooit alleen.'

 

 

Gods woord dat troost in elk verdriet;

ons steeds opnieuw laat weten:

"Ik vergeet je niet!

  Bij Mij ben je veilig en geborgen;

  Ik zal altijd voor je zorgen!"

 

Mijn bede:

'Heer Jezus, trek mij

steeds dichter naar U toe.

U wil ik volgen,

al ben ik nog zo moe. 

Laat zegen voortkomen

uit deze, soms zo moeilijke en zware reis;

laat mij standvastig en zeker

gaan, de weg die U mij wijst.

En als dan het einde

van mijn reis gekomen is,

laat mij dan meer en meer geworden zijn

naar Uw beeld en gelijkenis.

 

 

Welk een genade

Welk een genade
is mijn deel geworden,

toen Hij stierf
daar aan het kruis.

Welk een genade
is mijn deel geworden,

dat Zijn eeuwige woning

straks ook is mijn thuis.

 

Welk een genade

is mijn deel geworden

nu Zijn adem in mij leeft.

Welk een genade 

is mijn deel geworden

dat Hij mij  

met Zijn beschermende vleugels

omgeeft.

 

Wat kan ik anders doen

dan gaan waarheen Hij mij ook roept;

ik verlies mijn leven,

maar vind het terug in Hem.

Ik verkrijg door Hem

een hoop die nimmer sterft;

 

 

 

What grace is mine that He who dwells in endless light
Called through the night to find my distant soul
And from his scars poured mercy that would plead for me
That I might live and in his name be known

 

So I will go wherever He is calling me
I lose my life to find my life in Him
I give my all to gain the hope that never dies
I bow my heart, take up my cross and follow Him

 

What grace is mine to know His breath alive in me
Beneath his wings my wakened soul may soar
All fear can flee for death's dark night is overcome
My Saviour lives and reigns forevermore

 

 

 

 

 

 

 

God biedt ons het soort Hoop aan dat sterker is dan de dood,

sterker dan ziekte,

sterker dan de meest beroerde omstandigheden.

Als we op Hem hopen,

weten we dat al onze beproevingen tijdelijk zijn

en dat Hij te midden van al deze dingen naast ons staat.

 

 

 

 

 

 

 

Toen je nog klein was,
dicht bij mijn beschermende hand,
dekte ik je toe met dekens.
Maar nu je zoveel ouder bent
en buiten mijn bereik,
vouw ik mijn handen
en bedek je met gebed.
 
*Uit: Zet een geranium op je hoed en wees blij.
Van: B. Johnson

En hij was inderdaad nog niet zo oud toen ik het boekje las waar dit citaat uit komt.

Het sprak tot mijn verbeelding, toen en nog steeds.

 

Als onze kinderen klein zijn, dan lezen we ze voor, we bidden met ze en dekken ze lekker toe en als we nog eens om een hoekje kijken voor het slapen gaan en ze  liggen weer een beetje bloot, dan dekken we ze opnieuw toe.

Zelfs als de dekentjes nog goed liggen, probeer je ze als het ware nog beter neer te leggen of glad te strijken.

Het heeft niets te maken met een perfect opgemaakt bedje, maar alles met de liefde die je voelt voor je kind.

In het toedekken van je kind met het dekentje, dek je ze als het ware toe met je liefde, waarin alles ligt besloten, van bescherming tot het echte doel van het dekentje.

Op zulke momenten zou je willen dat ze zo klein bleven, dicht onder jouw bescherming, ze behoedend voor de harde, wrede, koude en gevaarlijke wereld buiten.

 

Maar kleintjes worden groot en de tijd van toedekken gaat voorbij.

Ze willen het ook niet meer en gaan hun eigen weg.

Dan is er nog maar één ding wat je als moeder (en lees hier ook vader) kunt doen: ze toedekken met gebed.

 

Het gewone dekentje beschermt ons kindje tegen de kou en geeft het ook een veilig en geborgen gevoel, maar de deken van gebed gaat veel verder.

Met het toedekken van de deken van gebed, dekken we onze kinderen toe met de liefde en zorg van onze Hemels Vader.

En we kunnen erop rekenen en vertrouwen, dat Hij ze nooit uit het oog verliest, geen moment.

Hij gaat met hen mee, waarheen hun wegen ook gaan.

 

Denk je soms met heimwee terug aan de tijd dat de kinderen klein waren en je ze nog zo lekker instopte onder hun dekentje; beschermend tegen alles wat van buiten komt en met al je liefde?

Besef dan hoe groot de kracht van het gebed is en dek ze toe met een deken van gebed.

 

 

 

Ps.

Afgelopen maandag hadden Caroline en ik weer een beurs en nu in de Veluwehal in Barneveld.

Dit betekende de week ervoor hard werken, want we hadden net de nieuwe serie binnen gekregen. 

Deze worden kaal aangeleverd en dat betekent: envelop bij de kaart, samen in een plastic zakje doen, plakstrip eraf en dichtplakken.

Dan eigenlijk nog een stickertje erop en dan met z'n zessen gezellig in een verzamelzakje voor de boekhandel.

De laatste twee handelingen konden we echter thuis niet doen, daar de stickertjes pas  vrijdagavond of zaterdag door Caroline konden worden opgehaald.

Maar goed, zo hoefden we ons in ieder geval niet te vervelen op de beurs.

Het betekende echter ook flink aanpoten, want eind van de dag moesten er heel wat pakketjes klaarliggen om een voorraadje klaar te hebben voor bij het CBC en de winkeliers die de beurs bezoeken willen maar wat graag vast nieuwe kaarten meenemen.

 

Vanaf nu is er dus een nieuwe serie kaarten verkrijgbaar in de boekhandel of door de boekhandel te bestellen bij het CBC in Houten.

Natuurlijk kun je ook hier via de site kaarten bestellen, maar dan komen er wel portokosten bij.

Daarbij worden de kaarten pas toegezonden na onvangst van betaling.

 

 

 

   Levend water

 

   Vertrouwen (Roos in paars)

 

   Ontreddering

 

   Koesteren

 

   Bescherming

 

   Bloem in Gods tuin

 

 

De kaart 'Bloem in Gods tuin' hebben we opnieuw in herdruk gedaan vanwege de vraag ernaar; de vijf andere kaarten zijn nieuw.

Natuurlijk zijn de kaarten van de 2e serie nog steeds verkrijgbaar.

 

 

Voor meer informatie over de kaarten kun je terecht in mijn shop of maak gebruik van onderstaande link, dan kom je daar ook terecht.

 

Naar >> de Shop

 

 

 

        Oppepper

 

 

 

Stel je eens voor dat je op een ruig bergpad loopt.

Het sneeuwt, de afgrond is diep en de wind huilt door de naaldbomen.

Nee, dit is geen pad voor een beginneling.

Je kunt door de sneeuw nog nauwelijks een hand voor ogen zien en het lijkt er niet op dat het snel beter zal worden.

Veel markeringen zijn er niet en aan de kaart heb je door dit beestenweer ook niet veel.

Je moet op je gevoel verder.

Het zwaarste deel van de tocht ligt nog voor je en eigenlijk ben je
al behoorlijk moe.

Je voeten doen zeer, je handen zijn haast gevoelloos door de genadeloze koude en de wind slaat grote, natte sneeuwvlokken in je gezicht.

Maar je vecht door.

Je bent moedig en je wilt van geen ophouden weten.

Je wilt naar boven, naar de top.

Je hebt er alles voor over om het doel te bereiken.
En toch vraag je je soms af of het wel zal lukken.

Heb je de kracht wel om door te gaan?
En dan zie je in de verte, door de bomen, opeens wat licht.

Opgewonden stap je verder.

Het blijkt een berghut te zijn.

Een soort pleisterplaats voor bergbeklimmers.

Het ziet er warm en gezellig uit.

Er komt een grote rookpluim uit de schoorsteen en de geur van geroosterd vlees komt je tegemoet.
Een warme drank zou je goed doen.

Koffie of thee en misschien zelfs wat sterkers voor de inwendige mens.
Binnen wordt er gelachen.

Het klinkt vrolijk.

Eigenlijk lijkt die hut wel een eiland van warmte en vriendelijkheid temidden van die ijzige sneeuwstorm en de huilende wind.
Je gluurt door een van de raampjes naar binnen.

Er zit een aantal bergbeklimmers aan een grote tafel, met grote borden dampend eten voor hun neus.

Ze praten met elkaar over de tocht, en wisselen hun ervaringen uit.
Zou je hier misschien ook kunnen slapen?

Natuurlijk wel.

Dat kan altijd in zulke plaatsen.

En het zou fijn zijn om met de andere bergbeklimmers te praten.

Je zou nog wat van hun ervaringen kunnen opsteken en de rust zou je goed doen.
En toch ben je er niet zeker van.

Hier stoppen betekent heel wat tijdverlies en dat kun je niet gebruiken.

Je moet tenslotte naar de top.

Het liefst zo snel mogelijk.

Natuurlijk doet je lichaam zeer en is de kou tot op je botten doorgedrongen en
natuurlijk zou een goed maal je goed doen, want je hebt tenslotte alleen maar wat kleine hapjes uit je rugzak kunnen eten.
En natuurlijk kun je je weg nauwelijks zien door de sneeuw, maar toch...

Ophouden is voor slappelingen.

Moet je die lui daar binnen toch eens zien!

Ze zitten allemaal te lachen en maken plezier.

Die denken echt niet aan de top en aan het doel!

Dat kun je zo wel zien.

Die zitten liever gezellig bij het vuur met een warme kom soep.

Weten die eigenlijk wel wat het is om je ergens helemaal voor in te zetten?

Nee, jij kunt maar beter doorploegen!
Er is nog wel een stemmetje diep van binnen dat probeert om een waarschuwingsboodschap uit te sturen: “Maar je bentmoe en uitgeput. Je kunt in dit weer makkelijk verdwalen en in een afgrond vallen. Je zou je benen wel kunnen breken!”
Maar je luistert er niet naar.

Je kijkt nog een laatste keer naar binnen en draait je dan resoluut om en verdwijnt in het duister van de storm.

En dat was de laatste keer dat iemand je zag en van je hoorde...

 

Je kunt je nauwelijks voorstellen dat iemand dat zou doen.

Wat een stommeling.

Onverantwoordelijk gewoon.

Toch doen wij dit allemaal weleens op het geestelijke vlak wanneer we oog in oog komen te staan met een grote uitdaging en Jezus ons verlangend vraagt om bij Hem te komen rusten zodat wij kunnen aansterken alvorens we het gevecht voortzetten.
Het leven is niet altijd gemakkelijk.

Maar Jezus voorziet in alles voor de soms zo zware tocht.

Hij geeft ons Zijn Woord en de mogelijkheid om met Hem over alles te praten.

Zijn Geest staat klaar om ons te begeleiden en er zijn vele medereizigers om ervaringen mee uit te wisselen.

Maar er zijn zo van die dagen dat we liever op eigen kracht doorvechten en de tijd en de rust niet willen nemen om de berghut binnen te gaan.
We kunnen het tenslotte zelf wel aan.

We moeten verder.

Wij hebben nu even geen tijd voor de pleisterplaats.

En zo lopen we er voorbij.

Jezus ziet het liever heel anders.
Hij wil dat we geestelijk even tot rust komen en een goede maaltijd eten.

Hij wil dat we van onze medereizigers leren en dat we de nacht doorbrengen in de berghut die Hij voor dit doel heeft gebouwd.
Waarom stoppen we er dan niet altijd?

Waarom slaan we ons zo vaak alleen een weg door onze problemen heen?

Is het onze trots?

Willen we liever niet toegeven dat wij eigenlijk niet zo sterk zijn als we onze medereizigers voorhouden?
Maar de realiteit is dat we er in ons eentje maar zwak voorstaan.

Alleen is de weg vaak zwaar en duister.
De bergen die we beklimmen zijn steil en dat zullen ze altijd blijven.

Daar kan ook Jezus niets aan doen.

Ook de storm zal regelmatig de kop opsteken en er zullen altijd dagen zijn waarop we niet zeker weten of we de top wel zullen halen.
Maar daarom heeft Jezus de berghut gebouwd.

Als we de tijd nemen om in Hem te rusten wordt het een geweldige tocht.

 

 

Woorden van Jezus:
Luister naar Mijn stem in je hart als Ik je de berghut aanwijs en ga er naar binnen. Verwarm je daar aan Mijn vuur, drink een grote kop van Mijn troost en doe je tegoed aan Mijn Woord.

Maak plezier met je medereizigers en leer van elkaar.
Klim in dat grote, warme ledikant dat Ik voor je heb klaarstaan zodat je weer op kracht komt.

Dan ben je weer klaar om je tocht voort te zetten en zul je de top uiteindelijk ook bereiken.

De top met haar overweldigende uitzicht, haar kristalheldere bergbeekjes en zuivere lucht.

Dan kun je anderen vertellen hoe ze daar ook kunnen komen.

Rust in de berghut.

 

 

 

Heer Jezus,

de reis van dit leven

kan zo moeilijk zijn en zwaar.

Stormen kunnen zo hevig woeden

en is Uw aanwezigheid daarin
soms nauwelijks merkbaar.

 

Geef ons, Heer,

 een standvastige geest
een geest vol van vertrouwen op U.

Laat ons vasthouden

aan de woorden die U eens sprak.

 Ze golden toen, maar ook nu.

 

U bent bij ons,

al de dagen van ons leven,

of we U nu ervaren of niet.

U bent er,

U zult er altijd zijn,

in vreugde en in verdriet.

 

 

 

 

 

Jezus, trek mij toch steeds weer dichterbij
als ik mij door deze storm heen werk.

U heeft mij naar deze doortocht geroepen

en ik zal volgen, ook al kan ik bijna niet meer.

 

Dat deze reis zegen zal brengen,

dat ik op zal staan op de vleugels van geloof.

En aan het einde van de test van mijn hart,

Laat me dan ontwaken naar Uw gelijkenis.

 

Jezus, leidt mij door deze hevige storm;

houdt mijn geest standvastig en zeker.

Wanneer het nachtelijk duister de ochtend ontmoet,

laat me dan nog meer van U houden.

 

 

 

 

Jesus, draw me ever nearer
as I labor through the storm
You have called me to this passage
and I'll follow, though I'm worn

May this journey bring the blessing
May I rise on wings of faith
and at the end of my hearts testing
with Your likeness let me wake

Jesus, guide me through the tempest
keep my spirit stayed and sure
when the midnight meets the morning
let me love you even more
 

May this journey bring the blessing
May I rise on wings of faith
and at the end of my hearts testing
with Your likeness let me wake

 

Let the treasures of the triumph
form within me as I go
and at the end of this long passage
let me leave them at Your throne
 

May this journey bring the blessing
may I rise on wings of faith
and at the end of my hearts testing
with Your likeness let me wake

 

   

                              Februari 2012

 

                                

 

Deze maand geschreven door: Tjitske Meijer

Mijn Bewaarder

 

Ik hef mijn ogen op naar de bergen, vanwaar mijn hulp komen zal.

De HEERE, is mijn Bewaarder, mijn Bewaarder zal niet sluimeren

De HEERE zal mijn uitgang en mijn ingang bewaren!

Psalm 121

 

 

Soms moet je jezelf even tijd gunnen om je terug te trekken van je alledaagse beslommeringen.

Er zijn altijd wel dingen die gedaan moeten worden.

Maar, als het niet echt belangrijk is, kun je het ook voor later bewaren.

Je moet je zelf ervoor bewaren dat je deze kostbare momenten, die ook jij nodig hebt, niet laat roven.

Het sluimert er zo gemakkelijk in.

Voor velen de zorg voor het gezin, het werk, de vele activiteiten in de kerk of
gemeente.

Vraag jezelf eens af wat nu echt belangrijk voor je is.

Je hoeft niet je hele agenda om te gooien, maar bewaar jezelf voor een overvolle agenda!

Bewaren is dat je een bewaarder, een wachter, gaat worden over je kostbare tijd die God je heeft gegeven.

Door erover te waken en deze kostbare tijd niet laat invullen door anderen noch door allerlei activiteiten.

 

Terwijl ik psalm 121 aan het overdenken was, viel mij op dat in deze kleine Psalm het woordje: ‘bewaarder, bewaren’ er zes keer in voorkomt.

Een bewaarder is iemand die iets bewaart, die iets onder zijn of haar hoede heeft. Een bewaarder is een oppasser, het woord zegt het al, je past op iets, maar het zegt ook iets over oppassen!

Ook ik betrap mijzelf de laatste tijd erop dat ik te druk ben en dat ik qua tijd niet goed heb opgepast.

Het werk kan een struikelblok in je relatie worden.

Niet alleen naar God toe, maar ook naar je man of vrouw, je gezin, je vrienden, pas
hier voor op!

Er zijn vele struikelblokken die ons ten val kunnen brengen en de enige die de macht heeft ons voor struikelen te behoeden is onze God.

Hij heeft beloofd dat Hij niet zal toelaten dat wij zullen struikelen.
Sterker nog, zij die God tot hun Bewaarder hebben, zullen te midden van al deze gevaren en teleurstellingen, die hierdoor veroorzaakt worden, volkomen veilig zijn. Ziet, de Bewaarder Israëls zal niet sluimeren, noch slapen.

Lichte sluimering, noch diepe slaap kunnen Hem bevangen.

Israël sliep, maar Zijn God waakte!

Wanneer wij wat sluimeren of slapen weet dan dat wij veilig zijn, want Hij waakt over ons.

Hij bewaart ons als de Bewaarder die Zijn schatten bewaart.

De HEERE is je Bewaarder.

Kun je deze Goddelijke verklaring toe-eigenen?

Als dit zo is dan kun je onbezorgd je reis voortzetten zonder vrees te kennen.

Ja, je kunt gaan door een dal van diepe duisternis maar zoals jouw schaduw jou niet verlaat, zo verlaat de HEERE jou niet.

Hij is jouw schaduw aan je rechterhand.

Je bent een bevoorrecht mens!

De Almachtige loopt met je mee!

Geliefd kind van God.

Wees een wachter over je ‘geestelijk’ huis.

Bewaar jezelf voor dwaling, voor alle verkeerde invloeden van deze wereld die zo gemakkelijk je huis proberen binnen te dringen.

Denk alleen al aan de media!

Laat de HEERE je uitgang, wanneer je ‘s morgens de deur uit gaat en je ingang, wanneer je ’s avonds weer thuiskomt, bewaren.

Schud het stof van deze wereld van je voeten en laat Hij je Bewaarder zijn in jouw leven en in je gehele huis in dit jaar!

Hij zal dit blijven doen zolang jij Hem vertrouwt!

Liefdevolle groet

Tjitske

 

 

Ik ben misschien een beetje een maf mens als het om muziek gaat, maar als ik een nummer echt mooi vind, dan draai ik dat ook rustig de rest van de week of soms zelfs weken.
Zo ook met het nummer ‘Blessings’ van Laura Story wat ik voorgaande blog geplaatst heb.
Iedere dag klik ik het nummer aan en aan en aan …
En nu, terwijl ik heerlijk in mijn warme kamertje achter mijn bureautje zit terwijl de sneeuw gestaagd naar beneden dwarrelt, lees ik de tekst en het gedichtje nog eens na.
Hoe mooi dit nummer ook is, ik realiseer me, dat als je op dit moment met allerlei moeilijkheden of problemen te kampen heb, in diepe rouw gedompeld ben, ziekte je dagen vult of, vul maar in, dan is zo’n nummer misschien wel heel mooi, maar ik kan me ook voorstellen dat je op dat moment de zegeningen niet ziet.
Daarom wil ik het hier niet bij laten, maar je ook bemoedigen met een aantal bemoedigingen en beloften van uit Gods woord.

 

Dat Zijn troost, liefde, kracht en bemoedigingen als een zegen mogen neerdalen in je hart.

 

 

 

 

Want de HEERE, uw God, is een barmhartig God;

Hij zal u niet loslaten, en u niet te gronde richten;

Hij zal het verbond met uw vaderen,

dat Hij onder ede met hen gesloten heeft,

niet vergeten.

 

 

Want des HEREN ogen gaan over de gehele aarde,

om krachtig bij te staan hen,

wier hart volkomen naar Hem uitgaat.

 

 

Als je roept, geef Ik antwoord;
schreeuw je om hulp, Ik ben er.

 

 

Wie vertwijfeld zijn, is Hij nabij;
Hij redt wie alle moed verloren.

 

 

Hij bedek je met Zijn vleugels,
onder Zijn hoede ben je veilig;
Zijn trouw is een schild, een pantser.

Want Hij stuurt je Zijn engelen,
ze zullen over je waken,
waar je ook gaat.

De Heer is voor jou een schuilplaats,
bij de Allerhoogste vind je onderdak.

 

 

Steeds als ik dacht te bezwijken,
hield Uw liefde me staande.
Als ik ten einde raad was,
beurden Uw troostende woorden mij op.

 

 

De last op je schouders,
draag hem over aan de Heer,
Hij zal voor je zorgen;
wie Hem trouw is,
laat Hij niet bezwijken,
nooit.

 

 

Vergeet niet wat Ik je opgedragen heb:
wees vastberaden en moedig!
Laat je niet uit het veld slaan,
laat je geen schrik aanjagen.
Want Ik, de Heer, je God, zal je helpen
bij alles wat je onderneemt.

 

Stel uw hoop op de Heer.
Houd moed en wanhoop niet.
Stel uw hoop op de Heer.

 

 

Leg je leven in Zijn handen,
vertrouw op Hem,
Hij stel je niet teleur.
Hij zal het voor je opnemen,
Hij zal je recht doen;
je zult stralen als het morgenlicht,
als de zon midden op de dag.
Wees stil en wacht,
wacht op de Heer.

 

Alles wat God ons heeft gezegd,
is door de tijden heen waar gebleken;
Hij is een schild voor wie bij Hem schuilen.

 

 

 

Genade, barmhartigheid en vrede zij u van God, de Vader, en van Christus Jezus, onze Here.